ไป่ลั่วเคาะประตู เสียงของไป่อวี่ดังมาจากข้างใน “มาแล้ว มาแล้ว”
เขาเปิดประตู “ลั่วลั่ว เข้ามาเร็ว โทรหาไปตั้งหลายสาย ทำไมไม่รับสักสายเลย”
ไป่ลั่วยิ้ม “ไม่ได้ยินค่ะ กลับบ้านไปหยิบโทรศัพท์ถึงเพิ่งเห็น”
“ไม่เป็นไร เข้ามาเร็ว นาน ๆ ทีอาเจี้ยนจะโชว์ฝีมือทำอาหาร ฉันกับเวินเลยมาฝากท้องสักมื้อ”
เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเวินสายอานอยู่ด้วย และยังมีผู้ชายอีกคนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ตอนนี้ทั้งคู่กำลังนั่งเล่นเกมกันอยู่บนโซฟา
ดูเล่นกันอย่างเมามันเลยทีเดียว
เวินสายอานเงยหน้าขึ้น ตะโกนทัก “น้องไป่ลั่ว ไม่เจอกันนาน สวยขึ้นอีกแล้วนะ”
ไป่ลั่วหัวเราะแห้ง ๆ ไม่มีใครบอกเธอเลยว่าวันนี้จะมีคนมาเยอะขนาดนี้
เธอสะกิดแขนไป่อวี่ “พี่คะ ผู้ชายอีกคนเป็นใครเหรอ หนูไม่เคยเจอเลย”
“อ๋อ เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของอาเจี้ยน เจียงซวี่”
เจียงซวี่ได้ยินเสียงจึงเงยหน้ามองไป่ลั่ว แววตาเจือความสนุกสนานอยู่หลายส่วน
“ฮัลโหล ผมเจียงซวี่”
พอได้ยินเสียงนั้น ไป่ลั่วก็สะดุ้ง เสียงคุ้นหูมาก แถมยังมีเอกลักษณ์สุด ๆ
นี่ไม่ใช่หมู่ยวี่ เพื่อนเล่นเกมรับจ้างที่เธอเรียกใช้บ่อย ๆ หรอกหรือ?
ซวี่ หมู่ยวี่…
ดูเหมือนจะไม่ผิดนะ
ไป่ลั่วตอบอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะ”
เขาไม่ได้สนใจไป่ลั่วเป็นพิเศษ ดูเหมือนจะจำเธอไม่ได้ โชคดีที่เสียงของเธอเป็นเสียงที่ฟังดูธรรมดา
ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงถูกเปิดโปงหมดเปลือกไปแล้ว
เดี๋ยวก่อน!
จูเจี้ยน…เจี้ยนไม่ใช่ชื่อของฉีเจี้ยนหรือ แถมยังบอกว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องด้วย