ไป่ลั่วนั่งไถติ๊กต็อกอยู่ตรงมุมห้องเรียนที่ไม่มีใครสังเกตเห็น หูฟังเปิดเสียงดังสุด
ในจอมีแต่หนุ่มซิกแพ็ก หนุ่มกล้ามอก หนุ่มสายสุขุมข่มใจ และหนุ่มน้อยน่ารัก
น้ำลายแทบจะไหล ตอนนี้เธอรู้สึกหมดหนทาง เหมือนอยากยื่นมือเข้าไปในจอแต่ทำไม่ได้…
เธอแคปหน้าจอ แล้วส่งรูปให้พ่อหนุ่มผู้โชคร้ายที่เพิ่งคบหาผ่านออนไลน์ด้วยเมื่อไม่นานมานี้
ปลาเค็มปล่อยพัง: “สามี มีซิกแพ็กไหม มีแผงอกไหม”
ปลาเค็มปล่อยพัง: “อ้อ จริงสิ อยากดูหัวนมด้วย ฉันเป็นสาวน้อยนะ ชอบของสีชมพูอ่อนนุ่ม”
ปลาเค็มปล่อยพัง: “แจ้งเตือนด้วยความหวังดี อย่าส่งสีดำนะ จะทำให้ภาพในจินตนาการของฉันพังหมด”
ไป่ลั่วฟุบหน้ากับโต๊ะ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย รอข้อความตอบกลับจากเขา
จู่ๆ หลังของเธอก็คันขึ้นมา เธอขมวดคิ้วน้อยๆ แล้วนั่งตัวตรง ทันใดนั้นก็พบว่าสายตาทั้งห้องกำลังจับจ้องมาที่ตัวเอง
รวมถึงศาสตราจารย์บนแท่นบรรยายที่เธอเกลียดเข้าไส้ ฉีเจี้ยน
ไป่ลั่วไม่เคยตั้งใจเรียนในคาบของเขาเลยสักครั้ง
เธอทำหน้างง เก็บโทรศัพท์แล้วถอดหูฟังออก
ฉีเจี้ยนมีสายตาคมกริบ มองปราดเดียวก็จับจ้องไป่ลั่ว เขาพูดเสียงเย็นว่า “ไป่ลั่ว ทำการบ้านใหม่”
เขาอ่านคำสั่งนั้นบนแท่นบรรยายไปสามรอบแล้ว แต่ไป่ลั่วมัวแต่ไถคลิปจนเพลิน ไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว
หัวใจของไป่ลั่วหล่นวูบ เธอลนลานลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งลงไป
ห้องเรียนเป็นแบบขั้นบันได เพราะรีบร้อนเกินไป เธอจึงก้าวพลาดจนคุกเข่าลงตรงหน้าเขา
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นทั่วห้อง…
เธอไม่รู้สึกเจ็บเลย ในใจเอาแต่ร้องว่าอับอายชะมัด ใช้เวลาเพียง 0.1 วินาทีก็ลุกขึ้นยืน
เธอก้มหน้าไปรับการบ้านคืนมา แล้วพูดเสียงเบาว่า “ขอโทษค่ะ” จากนั้นก็เสริมขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า “ขอบคุณค่ะ”
ไป่ลั่วก้มหน้าวิ่งกลับไปที่นั่งอย่างรวดเร็ว พยายามสงบสติอารมณ์
มองการบ้านที่ถูกตีกลับมาแล้ว เธออยากฉีกมันทิ้งเป็นชิ้นๆ จริงๆ!
ทำไมกัน ทั้งห้องมีตั้ง 66 คน แต่การบ้านที่ถูกตีกลับมีแค่ของเธอคนเดียว!
เธอรู้สึกจริงๆ ว่าศาสตราจารย์คนใหม่นี่มีเรื่องบาดหมางกับเธอ เพราะตีกลับการบ้านเธอไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
หนังสือทหารสิบสองม้วน ทุกม้วนมีชื่อฉันอยู่ทั้งนั้น…
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด่าโต้วเปาชุดใหญ่ เพราะการบ้านชิ้นนี้ใช้เอไอของโต้วเปาทำ
แค่วิชาภาษาจีนโบราณวิชาเดียวก็แทบทำให้เธอเป็นบ้าแล้ว
เธอส่งข้อความไปบ่นกับคนที่คบหาผ่านออนไลน์
ปลาเค็มปล่อยพัง: “สามี วันนี้ฉันขายหน้า ต้องการเงิน 520 มาปลอบประโลมหัวใจที่บอบช้ำด่วน (ಥ_ಥ)”
ท้ายข้อความมีสติกเกอร์ทำหน้าตาน่าสงสารติดมาด้วย
โทรศัพท์ของฉีเจี้ยนบนแท่นบรรยายสว่างวาบขึ้น เขาเหลือบมองแล้วมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนมีแต่ก็คล้ายไม่มี
เสียงกริ่งหมดคาบดังขึ้น
“วันนี้เรียนเท่านี้ก่อน พรุ่งนี้จะสอนเรื่องการเปลี่ยนหน้าที่ของคำ นักศึกษากลับไปอ่านล่วงหน้าก่อนนะ”
เขาไม่เก็บข้าวของ แต่รีบตอบข้อความของเธอก่อน
.:“โอนเงิน 5200”
.:“มีซิกแพ็ก มีแผงอก สีชมพู ขนาดใหญ่ เจอกันแล้วจะให้ที่รักดู”
ไป่ลั่วลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ พอเห็นข้อความที่เขาส่งมา เธอก็ตั้งใจไม่ตอบ ปล่อยให้เขาร้อนใจต่อไป…
ตอนเดินผ่านแท่นบรรยาย เธอหยุดลงครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วถามเขาว่า “ศาสตราจารย์ฉีเจี้ยนคะ ขอถามหน่อยค่ะว่าการบ้านของหนูมีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า”
เขาเงยหน้าขึ้น ดันแว่นกรอบทองที่สวมอยู่ เสียงทุ้มต่ำไพเราะน่าฟัง
“ของที่ใช้โต้วเปาทำมันก็ขยะทั้งนั้น ยิ่งไปกว่านั้น คุณขี้เกียจจนไม่คิดจะแก้สักนิด”
ไป่ลั่วกำการบ้านแน่น ทั้งห้องนี้ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่ใช้เอไอ คนอื่นใช้ได้ แต่เธอใช้ไม่ได้หรือไง
ทำเป็นเย็นชา สุภาพเรียบร้อยไปได้!
เธอฝืนยิ้มแล้วพยักหน้าอย่างหงอๆ
“ได้ค่ะ ได้ค่ะ”
พอออกจากห้อง ไป่ลั่วก็พึมพำเสียงเบาว่า “ศาสตราจารย์อะไรห่วยแตก จะไสหัวไปได้หรือยัง!”
เธอแค่อยากใช้ชีวิตแบบปลาเค็มปล่อยพังให้ผ่านไปครบสี่ปี ปีหนึ่งอยู่สบายดีแท้ๆ แต่พอขึ้นปีสองเทอมปลาย จู่ๆ ก็เปลี่ยนอาจารย์วิชาภาษาจีนโบราณ
การบ้านโดนสั่งให้ทำใหม่ทุกวัน!
โยนการบ้านให้โต้วเปาแล้วก็โยนให้เชียนเวิ่น ถ้าไม่ได้เรื่องก็ส่งให้ดีปซีค จากนั้นก็หยวนเป่า
เอไอทั้งสี่ตัวโดนเธอใช้งานจนพรุนแล้ว
ตอนกลางคืน
ไป่ลั่วกลับถึงหอพัก
เธอพักห้องคู่ แต่เพื่อนร่วมห้องอีกคนมีเงินมาก ได้ยินว่าซื้อบ้านในเขตโรงเรียนใกล้มหาวิทยาลัยหยุนจิงไว้แล้ว
อีกอย่าง เธอบังเอิญได้อยู่หอรวมกับคนต่างสาขา จึงยังไม่เคยเจอหน้าเพื่อนร่วมห้องเลยด้วยซ้ำ…
เธอแค่เคยได้ยินข่าวลือมาบ้าง และรู้ชื่อของอีกฝ่าย
สำหรับคนสายกลัวคนอย่างเธอที่ขี้เกียจจัดการความสัมพันธ์กับใคร แบบนี้ถือว่าพอดีเลย
อาบน้ำเสร็จ เธอก็ขึ้นเตียงทันที แล้วจ้องบทสนทนากับคนที่คบหาผ่านออนไลน์
ปลาเค็มปล่อยพัง: “สามี ถ้าไม่ใช่เงินที่ให้กันด้วยความสมัครใจ ฉันไม่กล้ารับหรอก…”
เธอโอนเงินคืนให้เขา
อีกฝ่ายโอน 5200 มาให้อีกทันที พร้อมเขียนกำกับว่าให้ด้วยความสมัครใจ
ไป่ลั่วกระตุกยิ้ม ตั้งใจรออยู่สองสามวินาทีก่อนกดรับ
ปลาเค็มปล่อยพัง: “ขอบคุณนะสามี จุ๊บๆ”
เธอทำเป็นไม่เห็นประโยคที่พูดถึงการเจอกัน เธอรู้ว่าตัวเองแค่เล่นๆ ไม่มีทางไปเจอกันจริงหรอก
.:“ที่รัก วันนี้ไม่มีความสุขเหรอ”
ปลาเค็มปล่อยพัง: “ฮือๆ ช่วงนี้โรงเรียนมีศาสตราจารย์หนุ่มคนหนึ่งมาใหม่ คอยหาเรื่องฉันตลอดเลย”
.:“โอนเงิน 520”
.:“เด็กดี ไปซื้อของกินมาปลอบใจตัวเอง อย่าเก็บความโกรธไว้คนเดียว”
เขาส่งรูปตอนออกกำลังกายมาให้หนึ่งรูป ไม่เห็นหน้า เห็นแค่ตั้งแต่คอลงไป
ไป่ลั่วเบิกตากว้างจนแทบถลน เลียริมฝีปากแห้งผากแล้วกดรับเงิน
ให้ตายสิ!
หุ่นนี่มันสุดยอดบ้าบอไปเลย ซิกแพ็กแปดลูก ส่วนกล้ามอกก็แน่นสุดๆ
หัวนมสีชมพูยังเห็นผ่านเสื้อกล้ามสีขาวด้วย
ปลาเค็มปล่อยพัง: “ว้าว สามีหุ่นดีสุดๆ ฉันหลงรักแล้ว ขอเห็นน้องชายหน่อยได้ไหม”
.:“มาเจอกัน”
ปลาเค็มปล่อยพัง: “ดูตอนนี้ไม่ได้เหรอ ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลาไปเจอ ˃̣̣̥᷄⌓˂̣̣̥᷅”
.:“มหาวิทยาลัยไหน”
ไป่ลั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง แกว่งขาไปมา เอาโทรศัพท์แนบไว้ใต้คาง
ถึงบอกไป เขาก็คงหาตัวเธอไม่เจอหรอกมั้ง
อีกอย่าง ไม่มีทางที่เขาจะเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับเธอหรอก
ปลาเค็มปล่อยพัง: “มหาวิทยาลัยหยุนจิง”
พอบอกไป่ลั่วก็เริ่มเสียใจขึ้นมา ถ้าเขาเรียนอยู่มหาวิทยาลัยหยุนจิงจริงๆ ล่ะ
แย่แล้ว เธอรีบถอนข้อความ แต่เขาเห็นแล้วและตอบกลับมาแล้ว
.:“คณะไหน”
ปลาเค็มปล่อยพัง: “เป็นความลับ เปิดเผยไม่ได้”
.:“ฉันก็อยู่หยุนจิงนะที่รัก ฉันอยากเจอคุณ อยากจูบคุณ อยากให้คุณคุกเข่าอยู่ข้างขาฉัน”
ไป่ลั่วเด้งตัวลุกขึ้นทันที พึมพำเสียงเบาว่า “ให้ตายๆๆ ทำไมถึงบังเอิญขนาดนี้ได้”
คนที่คบหาผ่านออนไลน์คนนี้เป็นคนที่เธอหาไว้คุยแก้เบื่อ คุยกันมาหนึ่งเดือนแล้วก็ไม่เลว เป็นพ่อหนุ่มผู้โชคร้ายที่มีเงิน เหมาะกับเธอที่กำลังขาดเงินพอดี
แถมทั้งคู่ยังนิสัยเสียพอกัน มีรสนิยมแปลกๆ อยู่บ้าง
ไป่ลั่วคว่ำโทรศัพท์ลง ไม่กล้ามองอีกแล้ว เขาคงไม่ตามสายอินเทอร์เน็ตมาหาเธอหรอกนะ
แต่ก็เลิกคุยไม่ได้ เงินยังหาไม่พอเลย
จู่ๆ โทรศัพท์ก็สั่น ไป่ลั่วหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่ง แล้วตกใจจนโทรศัพท์กระแทกจมูก
“โอ๊ยแม่เจ้า เขาวิดีโอคอลมาเลย!”
ตอนเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมกดวาง ก็พบว่าสายเชื่อมต่อแล้ว
เธอร้องลั่น หัวใจเต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง แล้วรีบกดวางทันที
เขายังไม่ยอมแพ้ โทรมาอีกครั้ง
ไป่ลั่วแทบจะยอมแพ้แล้ว แต่ก็ยังกดวางสายเหมือนเดิม
ปลาเค็มปล่อยพัง: “สามี คุณทำเอาฉันเกือบหัวใจวายแล้ว แบบนี้แนะนำให้ชดเชย 100 นะ”
.:“โอนเงิน 1000”
.:“เด็กดี รับสายหน่อย ฉันอยากได้ยินเสียงคุณตอนเวลาใช้ชีวิตใกล้ชิดกัน”
เขาส่งข้อความเสียงมา เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า ไพเราะจนแทบระเบิดหู