ไป่ลั่วพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยอมรับว่าตัวเองโชคร้าย
เจียงซวี่พูดไม่หยุด รัวเป็นชุด ที่พูดมาส่วนใหญ่ก็ชมฉีเจี้ยนทั้งนั้น
นี่เขาอยากให้เธอกับฉีเจี้ยนคบกันจริง ๆ สินะ
เธอขัดจังหวะเขาอย่างจนใจ “พูดมาเถอะ ฉีเจี้ยนให้ผลประโยชน์อะไรกับคุณ”
“พี่สะใภ้ ดูสิครับ ผมเป็นคนแบบนั้นหรือไง”
“ก็ดูคล้ายอยู่นะ”
“งั้นพี่ก็คิดผิดแล้ว ผมรู้สึกว่าพวกพี่สองคนเหมาะกันสุด ๆ อยากให้ล็อกกันไว้เลย โดยเฉพาะลูกพี่ลูกน้องผม ไม่อยากให้เขาออกไปก่อกวนสังคม”
“อ้อ งั้นก็ให้เขามาก่อกวนฉันสิ”
เจียงซวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจแล้วอธิบายว่า “อย่ามองผมในแง่ร้ายขนาดนั้นสิ ผมอยากให้พวกพี่ได้คบกันจากใจจริง ก็แค่…รู้สึกว่าเหมาะกันดี”
เธอทั้งชอบเงินทั้งชอบผู้ชายพอดี ส่วนฉีเจี้ยนก็มีครบทุกอย่าง
ไป่ลั่วไม่สนใจเขา ตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกม พร้อมกับปักใจเชื่อไปแล้วว่าเขาเป็นสายลับที่ฉีเจี้ยนส่งมา!
ตั้งใจมาสืบความคิดของเธอ
ที่จริงไม่ใช่แบบนั้น เธอแค่คิดมากไปเอง…
เล่นไปได้สี่ตา พอเห็นว่าได้เวลาแล้วไป่ลั่วก็ออกจากเกมทันที พ่อแม่ของเธอใกล้จะกลับมาแล้ว
เธอวิ่งลงไปข้างล่าง พอดีกับที่ทั้งสองคนเดินเข้ามาพร้อมกัน แถมยังจูงมือกันอยู่ พอเห็นไป่ลั่วก็รีบปล่อยมือ
ไป่ลั่วเรียก “พ่อคะแม่คะ”
ไป่เจิ้นชวนขานรับ “ลูกคนนี้นี่ กลับมาอีกแล้วโดยไม่บอกไม่กล่าว”
“แหะ ๆ ก็หนูอยากทำให้พ่อกับแม่เซอร์ไพรส์นี่คะ” ไป่ลั่วยกกล่องสวยงามที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา “นี่ค่ะ แม่มีแล้ว พ่อก็ต้องมีเหมือนกัน”