ฉีเจี้ยนตอบรับเบา ๆ แล้วอุ้มเธอขึ้นมา หน้าผากแนบลงกับไหล่ของเธอ
“อย่าพูดส่ง ๆ สิ ฉัน…รักเธอจริง ๆ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ยอมลดท่าทีลง
“ฉันไม่อยากให้เธอจากไป ยิ่งไม่อยากให้เธอไปหาผู้ชายคนอื่น” เขากอดเธอแน่นไว้ในอ้อมแขน รอเธอมาสองปีแล้ว เขาไม่อยากให้ผลลัพธ์ออกมาเป็นแบบนี้
อยากเก็บเธอไว้ข้างกาย
แต่ใช้วิธีแข็งกร้าวไม่ได้แน่…เก็บคนไว้ได้ แต่เก็บหัวใจไว้ไม่ได้
ไป่ลั่วรู้สึกอึดอัดในอก ราวกับมีก้อนหินก้อนใหญ่ทับอยู่ เธอยกมือลูบหัวเขาโดยไม่รู้ตัว
“ศาสตราจารย์ฉี ฉัน…จริง ๆ แล้วก็น่าจะชอบคุณเหมือนกัน แต่ว่า…” เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ตัวเองก็ยังไม่รู้เลยว่าคนทั้งสองมีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่
คบหาผ่านออนไลน์ พอเดทสดแล้วก็กลายเป็นรักลับงั้นเหรอ?
ฟังดูเหลือเชื่อไปหน่อย
แต่ความจริงก็เป็นแบบนั้น
ไป่ลั่วเห็นเขาอารมณ์ไม่ดี จึงคิดจะปลอบใจเขา
“ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันรักคุณ อย่าเสียใจไปเลย ให้เวลาฉันอีกหน่อย ฉันไม่หนีไปไหนแล้วได้ไหม?”
ได้ยินเช่นนั้น มุมปากของฉีเจี้ยนก็ยกขึ้นเล็กน้อย แววตาเข้มลึกลง พร้อมความอ่อนโยนที่ยากจะสังเกตเห็น
เขาตอบรับเบา ๆ แล้วดันเธอไปชิดโต๊ะเขียนหนังสือ “ถอดเสื้อสิ ที่รักช่วยเอาใจฉันสักครั้งได้ไหม?”
ไป่ลั่วเอนตัวไปด้านหลัง รู้สึกเหมือนถูกหลอก คนคนนี้เมื่อกี้จงใจทำแบบนั้นหรือเปล่านะ
ก็แค่อยากให้เธอใจอ่อน
ช่างเถอะ ใครใช้ให้เธอชอบผู้ชายแบบนี้จริง ๆ ล่ะ
เธอโอบแขนทั้งสองข้างรอบคอเขา เอียงศีรษะเล็กน้อย “แค่ครั้งเดียวจริง ๆ เหรอ ศาสตราจารย์ฉี?”