ไป่ลั่วทนเห็นเขาเป็นแบบนี้ไม่ได้ ยังไงเขาก็เป็นพี่ชายของเธอ
เธอตบหลังเขาเบา ๆ พลางถามว่า “พี่ บอกฉันหน่อยสิ เกิดอะไรขึ้น”
คงไม่ใช่โดนผู้ชายเลว ๆ ทิ้งหรอก ความสามารถในการรับมือกับแรงกดดันของเขาไม่น่าจะต่ำขนาดนั้น
ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด...
เธอแอบถอนหายใจ ถ้าเป็นอย่างที่เธอคิดจริง ๆ แล้วเขาจะก้าวผ่านมันไปได้ยังไง
ไป่ลั่วดึงกระดาษทิชชูออกมาหลายแผ่น “ใจเย็นก่อนนะ”
ไป่อวี่จ้องอัลบั้มภาพไม่วางตา น้ำตาไหลไม่หยุด เขากดฝ่ามือแนบอกแน่น เจ็บแปลบตรงหัวใจ
ต่อให้เมาแล้ว ก็ยังไม่อาจ...
ไป่ลั่วอยู่เป็นเพื่อนเขาตลอด ผ่านไปนานทีเดียวเขาถึงหยุดสะอื้น แล้วเงยหน้ามองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ
“ลั่วลั่ว เขาไม่ต้องการฉันแล้ว เธอว่าฉันควรทำยังไงดี” เพราะร้องไห้มา เสียงของเขาจึงแหบพร่า
ไป่ลั่ว: “...”
ที่แท้ก็เป็นเธอที่คิดมากไปเอง เขาถูกทิ้งจริง ๆ ถึงได้ทำตัวเป็นแบบนี้
เธอทำหน้าเอือมระอา “พี่ แค่เขาไม่ต้องการพี่ พี่ก็เป็นแบบนี้เลยเหรอ”
“ความสามารถในการรับมือกับแรงกดดันของพี่หายไปไหน ก่อนหน้านี้พี่ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย”
เธอสงสารเขาจริง ๆ ทั้งเมาทั้งร้องไห้หนักขนาดนี้
ไป่อวี่ละสายตา ก้มหน้าจ้องรูปตรงหน้าต่อ เขาไม่พูดอะไร...
ดวงตาเหม่อลอย ทั้งตัวดูหมดอาลัยตายอยาก
ไป่ลั่วสูดหายใจลึก ๆ กัดฟันกรอด ทำไมถึงหวังแต่ความรักได้ขนาดนี้นะ
เวินสายอานโดนผู้ชายเลว ๆ ทิ้งมาตั้งกี่ครั้ง ยังใช้ชีวิตได้ดีไม่ใช่หรือไง
ทำไมพอเป็นไป่อวี่ ถึงได้ทำเหมือนจะเป็นจะตายขนาดนี้