เขายอมรับออกมาอีกครั้ง ไป่ลั่วรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย
เขาต้องรู้แน่ ๆ ว่าเธอคือปลาเค็มปล่อยพัง……
แค่ไม่เคยเปิดโปงเธอเท่านั้น
คิดดูแล้ว วันนั้นเธอน่าจะลบเขาทิ้งไปซะ
เล่นกันใหญ่เกินไปแล้วโว้ย!
ไป่ลั่วเม้มปาก “ศะ…ศาสตราจารย์ฉี คุณล้อเล่นกับฉันอยู่ใช่ไหม คุณซ่งเหมาะกับคุณมากกว่า”
ท่าทีของเขาแน่วแน่
“ฉันต้องการแค่เธอ เธอจะปฏิเสธฉันหรือ”
หัวใจของไป่ลั่วดิ่งวูบ เรื่องราวดำเนินไปเร็วเกินไป เธอไม่ทันได้เตรียมใจเลยสักนิด
“ไม่ได้ พี่ชายยังไม่ให้ฉันคบใครตอนนี้”
คงต้องยกไป่อวี่มาอ้างไปก่อน……
“ไม่เป็นไร ฉันให้เวลาเธอ” ฉีเจี้ยนหันไปมองซ่งจือสวี่ “มีคนที่ดีกว่ารอเธออยู่ แต่คนนั้นไม่ใช่ฉัน”
ซ่งจือสวี่ร้องไห้จนแก้มเปื้อนน้ำตา “ฉันไม่เอา ฉันต้องการแค่คุณ ฉันบอกแล้วว่าฉันต้องเป็นคุณเท่านั้น”
ฉีเจี้ยนไม่ได้ตอบเธอ เขาจูงมือไป่ลั่วเดินจากไป
เซียซวินจุปาก “น่าสนใจจริง ๆ พี่ชายก็ต้องพยายามให้มากหน่อยแล้ว ไม่อย่างนั้นคงลำบากแน่”
พูดจบเขาก็เดินจากไปเช่นกัน
ซ่งจือสวี่ยืนสะอื้นอยู่กับที่ น้ำตาไหลไม่หยุด เซียจิ้นยื่นกระดาษทิชชูให้เธอ
“จือสวี่ เช็ดน้ำตาหน่อยเถอะ”
เธอแค่นเสียงเย็นชา ไม่ยอมรับกระดาษทิชชู “เซียจิ้น คุณชอบฉันหรือเปล่า”
เขาไม่หลบเลี่ยง ตอบรับเบา ๆ ว่า “อืม”
ซ่งจือสวี่สาดน้ำเย็นใส่เขาทันที “ฉันไม่ชอบคุณ คุณไม่จำเป็นต้องทำดีกับฉันขนาดนี้ด้วย ฉันกับคุณไม่มีทางเป็นไปได้ ฉันไม่รู้สึกดีกับคนตระกูลเซียเลยแม้แต่น้อย”