ฉีเจี้ยนพาเธอเข้าไปในห้องส่วนตัว
ห้องส่วนตัวแห่งนี้กว้างมาก ข้างในมีคนนั่งอยู่สิบกว่าคน
เพราะฉีเจี้ยนรอไป่ลั่วอยู่ครึ่งชั่วโมง ทั้งสองจึงมาถึงเป็นคนสุดท้าย
สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่พวกเขา ไป่ลั่วยืนอยู่ข้างหลังจนแทบอยากมุดดินหนี
ก็บอกว่าเป็นงานสังสรรค์ส่วนตัวนี่นา ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมีคนมากขนาดนี้!
คนสายกลัวคนอย่างเธอจะอยู่รอดได้ยังไง แค่เงยหน้าขึ้นมองแวบเดียวก็รีบก้มลงทันที
ฉากแบบนี้มันทรมานเธอชัด ๆ
แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีคนรู้จักอยู่ที่นี่ตั้งสามคน
เซียซวิน เซียจิ้น และซ่งจือสวี่ แม้แต่คนอื่น ๆ ก็ล้วนหน้าตาดีมีสง่าราศี
ถ้าเธอเดาไม่ผิด คงเป็นพวกลูกหลานตระกูลร่ำรวยมารวมตัวกัน
ฉีเจี้ยนจับข้อมือไป่ลั่วแล้วพาเธอนั่งลง
ไป่ลั่วเบิกตากว้าง มองมือของเขา นี่จับมือเธออย่างหน้าตาเฉยแบบนี้เลยเหรอ?
ฉีเจี้ยนเห็นท่าทางของเธอแล้วอดหัวเราะไม่ได้ ดูเหมือนลูกแมวที่เจอคนไม่คุ้นเคย
น่ารักจริง ๆ
“ไม่เป็นไร”
“อืม……”
สายตาของเซียซวินจับอยู่บนใบหน้าไป่ลั่วตลอด เขาเป็นฝ่ายแสดงความไม่พอใจออกมาก่อน “ผู้หญิงดีงาม ถ้าบอกตั้งแต่แรกว่าชอบมาที่แบบนี้ ฉันก็พาเธอมาแล้ว”
ฉีเจี้ยนเหลือบมองเซียซวิน ก่อนอธิบายกับทุกคนว่า “เป็นลูกของเพื่อน ผมกลัวเธอหิวก็เลยพาออกมาด้วย”
เซียซวินเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบาย ๆ แล้วเอ่ยแซว “ลูกเพื่อนหรือลูกคุณกันแน่? พวกคุณไม่ใช่ศิษย์กับอาจารย์กันหรอกเหรอ?”
ไป่ลั่วอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด ขอให้เธอกลับบ้านไปกินอาหารสั่งได้ไหม