ได้ยินดังนั้น ไป่ลั่วก็รีบวางสายทันที ฉีเจี้ยนชักจะหื่นขึ้นทุกวันแล้ว
เธอเล่นเขาไม่ไหวแล้วจริง ๆ
ในหัวมีแต่ประโยคที่เขาพูดซ้ำไปซ้ำมา
“ที่รัก ตอนนี้ฉันเป็นหมาของเธอแล้วนะ”
ไป่ลั่วซุกหน้าลงกับหมอน ทั้งที่เธอเป็นฝ่ายเล่นงานเขาแท้ ๆ แต่คนที่หน้าแดงกลับเป็นเธอเสียเอง!
……
วันรุ่งขึ้น
ไป่ลั่วไปทำงานตามปกติ พอถึงหน้าทางเข้าก็เจอไป่อวี่ เขาซื้อกาแฟมาให้เธอแก้วหนึ่ง
“ของจำเป็นสำหรับมนุษย์เงินเดือน พี่เตรียมไว้ให้แล้ว”
ไป่ลั่วรับมา ยิ้มพลางพูดว่า “ขอบคุณค่ะพี่ชาย พี่ใจดีจัง”
ไป่อวี่มองสำรวจเธออยู่ครู่หนึ่ง “ลั่วลั่ว เพิ่งย้ายไปอยู่ที่ใหม่แล้วยังไม่ชินหรือไง เพิ่งทำงานวันเดียวเอง ทำไมใต้ตาคล้ำขนาดนี้แล้วล่ะ”
“อ่า……”
ไป่ลั่วรีบหยิบคอนซีลเลอร์ออกจากกระเป๋ามาแต้มปกปิด
ในตำแหน่งเลขานุการ เธอต้องรักษาภาพลักษณ์ให้ดูดีอยู่เสมอ ไม่อย่างนั้นจะทำให้บริษัทเสียหน้า
ไป่อวี่ถอนหายใจ “ลั่วลั่ว ถ้าเหนื่อยเกินไปก็บอกพี่นะ”
“พี่จะเลี้ยงฉันไหมล่ะคะ”
“โธ่ พี่เลี้ยงตัวเองยังแทบไม่รอดเลย แต่ขึ้นไปนวดให้ได้นะ แล้วก็เอากาแฟไปให้ดื่มประทังชีวิต”
ชีวิตของเขาก็ลำบากแบบนี้แหละ สุดท้ายง่วงจนต้องผสมกาแฟกับน้ำแล้วดื่มไปพร้อมกัน
ไป่ลั่วรู้อยู่แล้วว่าเขาพึ่งพาไม่ได้ “ถ้าพี่ชายจน……”
เธอจงใจหยุดเว้นจังหวะ ไป่อวี่ถามอย่างสงสัยว่า “พี่ชายจน แล้วน้องสาวจะเลี้ยงพี่เหรอ”
“ไม่ใช่ค่ะ พี่ชายเลิกดื่มร้านกาแฟลาเต้แก้วละ 9.9 แล้วไปดื่มชามะนาวร้านสายหวานสิคะ บอกพนักงานให้ใส่มะนาวเยอะ ๆ ก็ช่วยให้สดชื่นได้เหมือนกันนะ”