ซ่งจือสวี่ยกมือขึ้นเสยผม แล้วถามฉีเจี้ยนว่า “พี่ฉีเจี้ยนจะมาสอนที่หยุนจิงถึงเมื่อไหร่คะ”
“ไม่รู้”
“แล้วพี่จะมาสอนสาขาวารสารศาสตร์ไหมคะ”
ไป่ลั่วเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดูไม่ธรรมดาเลย
ซ่งจือสวี่ชอบฉีเจี้ยน! ส่วนฉีเจี้ยน เขาน่าจะมีคนคบหาผ่านออนไลน์อยู่แล้วมั้ง...
ฉีเจี้ยนหันมามองไป่ลั่ว
“คุณกินข้าวหรือยัง”
ไป่ลั่วก้มหน้าอยู่ตลอด คิดว่าเขาถามซ่งจือสวี่ จึงเงียบไป
จนกระทั่งเสิร์ฟอาหารให้พวกเธอเสร็จ เธอถึงเงยหน้าขึ้น และพบว่าฉีเจี้ยนกำลังมองเธออยู่ หัวใจพลันกระตุกวูบ
“เจ้าของร้านคะ ต้องการอะไรเพิ่มไหมคะ”
“คุณกินข้าวหรือยัง” เขาถามซ้ำอีกครั้ง
“ยังค่ะ”
วันนี้เธอเหนื่อยแทบตาย จะมีเวลาไหนไปกินข้าวกัน
“นั่งลง กินด้วยกัน”
ไป่ลั่วร้อง “อ๋อ” แล้วว่า “เจ้าของร้านคะ แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้งคะ ฉันยังไม่เลิกงานเลย”
เขากวาดตามองรอบ ๆ แล้วยกข้อมือดูนาฬิกา “ไม่มีลูกค้าแล้ว บอกให้คนครัวเลิกงานได้เลย”
ไป่ลั่วพยักหน้า
“ค่ะ”
เธอรีบหนีออกจากตรงนั้น ไปบอกคนครัวให้เลิกงาน! ไป่ลั่วถอดชุดทำงานออก แล้วถามเมิ่งชื่ออย่างสงสัย “เมื่อกี้เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ”
“เธอนี่ช่างอยากรู้อยากเห็นจริง ๆ ตระกูลฉีกับตระกูลซ่งเป็นมิตรต่อกันมาหลายรุ่น ฉันว่ามีโอกาสเป็นไปได้ครึ่งหนึ่งเลยนะ”
ไป่ลั่วเหมือนได้ยินข่าวใหญ่ “ครอบครัวพวกเขาสนิทกันมาหลายรุ่นด้วยเหรอ”
“ใช่สิ เธอไม่รู้เหรอ”
ไป่ลั่วเคยคุยโม้ว่าตัวเองเป็นนักท่องเน็ตระดับห้าจี แต่ตอนนี้ลดระดับเหลือสองจีแล้ว เธอไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ