ไป่ลั่วเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมา แล้วพบว่าวันนี้มีนักศึกษาทำงานช่วงปิดเทอมมาเพิ่มอีกคน
คนนั้นเป็นสายโซเชียล คุยกับน้าพนักงานได้ทุกคน
แต่ไป่ลั่วเป็นสายกลัวคน แทบพูดอะไรไม่กี่คำ ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างขยันขันแข็ง
ไป่ลั่วกำลังเก็บชามกับตะเกียบอยู่ อีกฝ่ายก็เดินมาช่วย พอเห็นไป่ลั่วจึงถามว่า “เธอก็มาทำงานช่วงปิดเทอมเหมือนกันเหรอ”
“ใช่ ที่นี่ค่าแรงสูง”
อีกฝ่ายถอนหายใจ “จริงด้วย ค่าแรงชั่วโมงละสามสิบหยวนดีกว่าในโรงงานตั้งเยอะ แถมตอนนี้คนหางานช่วงปิดเทอมก็เยอะมาก ได้ยินว่าบางโรงงานลดเหลือแค่สิบสองหยวนแล้ว”
ไป่ลั่วยิ้ม ถ้าจะให้เธอเข้าโรงงานล่ะก็เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด… เธอเป็นโรคสมาธิสั้น จะให้นั่งอยู่กับที่นาน ๆ ไม่ไหวหรอก
“ก็จริง งานที่นี่สบายอยู่เหมือนกัน”
“ใช่เลย เธอจะทำที่นี่สองเดือนเหรอ”
ไป่ลั่วส่ายหน้า “เปล่า น่าจะทำแค่ประมาณเดือนเดียว”
อีกฝ่ายมองซ้ายมองขวา ก่อนแอบหยิบโทรศัพท์ออกมา
“ฉันน่าจะทำไปจนเปิดเทอมเลย เราก็ทำด้วยกันได้เดือนหนึ่งพอดี มีพนักงานช่วงปิดเทอมแค่เราสองคนเอง เพิ่มเพื่อนในแอปแชทจีนกันหน่อยไหม”
ไป่ลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ต้องยอมรับว่าคนคนนี้เป็นสายโซเชียลตัวจริง
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาเปลี่ยนไปใช้บัญชีหลัก แล้วสแกนคิวอาร์โค้ดของอีกฝ่าย แต่กลับพบว่าเพิ่มเพื่อนกันไว้แล้ว
เธอถามอย่างสงสัยว่า “ชื่อในแอปแชทจีนของเธอคือห้าธาตุขาดเงินเหรอ”
อีกฝ่ายพยักหน้า “ใช่ ๆ ทำไมเหรอ ฉันยังมีบัญชีอื่นอีกนะ”
ไป่ลั่วไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้ มาทำงานที่นี่ยังได้เจอคนจากมหาวิทยาลัยเดียวกันอีก