ไป่ลั่วขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กของตัวเองกลับบ้าน พลางนึกถึงบันทึกแชตที่เคยคุยกับเขา
เธอเสียใจจริง ๆ!
คนเราจะซวยได้ขนาดนี้ได้ยังไง เธอไปคบหาผ่านออนไลน์กับฉีเจี้ยนได้ยังไงกันนะ
เทพเจ้านรกคนนี้จริง ๆ เลย
ตอนนี้พอไป่ลั่วลองคิดดู ก็รู้สึกขำเหลือเกิน ผู้ชายที่เธอกลัวแทบตายในชีวิตจริง กลับถูกเธอจัดการได้ง่าย ๆ ในโลกออนไลน์
กลางวันเขาบังคับให้เธอทำการบ้านใหม่ กลางคืนยังเรียกเธอว่าที่รักอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยิ่งไปพบเขาวันที่หนึ่งสิงหาคมไม่ได้เด็ดขาด!
ไป่ลั่วกำลังคิดเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็มีเด็กคนหนึ่งโผล่มาตรงหัวมุม เธอตกใจรีบเบรกกะทันหัน รถเสียหลักจนเธอล้มลงไปตรง ๆ
“โธ่เว้ย!”
เธอล้มลงกับพื้น เด็กคนนั้นเห็นดังนั้นก็วิ่งหนีไป
ไป่ลั่วกัดฟันแน่น เข่าครูดกับพื้นจนกางเกงขาด แต่โชคดีที่เธอสวมกางเกงนักศึกษาอยู่
ขาดก็ขาดไป...
เพียงแต่เข่าก็ถลอกจนหนังเปิด เจ็บจนเธอสูดปาก ทั้งที่เลี้ยวอีกแค่โค้งเดียวก็ถึงบ้านแล้ว
“ทำไมชีวิตถึงได้ซวยขนาดนี้นะ”
เธอก็แค่เอาฉีเจี้ยนเป็นกระเป๋าเงินให้ขุดเท่านั้นเอง จำเป็นต้องทำกับเธอขนาดนี้ด้วยเหรอ?
ไป่ลั่วกวาดตามองรอบ ๆ ไม่มีใครอยู่เลย ทำได้แค่ลุกขึ้นเอง
เธอลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วยังต้องพยุงมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กขึ้นมาอีก
พอกลับถึงบ้าน ไป่ลั่วก็เดินกะเผลก ๆ เซี่ยหมานหนิงมายืนรอเธอที่หน้าประตูทุกวัน พอเห็นสภาพเธอก็รีบเข้ามาประคอง
“ลั่วลั่ว เป็นอะไรไปจ๊ะ?”
ไป่ลั่วพูดอย่างน่าสงสาร “แม่คะ หนูล้มค่ะ”