ไป่อวี่ถามเธอว่า “เมื่อคืนใครเป็นคนส่งฉันกลับมาเหรอ”
“ศาสตราจารย์ฉีค่ะ”
เขาอ๋อเบา ๆ “งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว เขาคอแข็ง เมื่อก่อนก็เป็นเขานี่แหละที่คอยเก็บงานให้”
“ฉันล่ะไม่เข้าใจจริง ๆ คนดีขนาดนี้ ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงหลอกเอาแค่เงินไปได้ล่ะ!”
ไป่ลั่ว: …
เธอกับไป่อวี่นี่ไม่ถูกกันมาตั้งแต่เกิดจริง ๆ ตัวเองยังไม่มีแฟนสักคน แต่กลับชอบเป็นห่วงเรื่องของคนอื่นอยู่ทุกวัน
“พี่ชาย พี่ห่วงเรื่องของตัวเองก่อนเถอะ ไม่งั้นแม่ก็จับพี่ไปดูตัวอีกหรอก”
ไป่อวี่ดื่มน้ำต้มแก้เมาจนหมด แล้วลุกพรวดขึ้นทันที
“พูดถูก ฉันต้องรีบหนีแล้ว ไม่งั้นพอแม่กลับมาเธอก็บ่นฉันอีก”
“เธอออกไปก่อนนะ ฉันจะไปอาบน้ำ ตัวเหม็นกลิ่นเหล้าไปหมดแล้ว”
ไป่ลั่วขานรับ แล้วเดินออกไป
ตอนเที่ยง
ไป่อวี่ตั้งใจลงมือทำอาหารเอง ทำกับข้าวเต็มโต๊ะ รอให้เซี่ยหมานหนิงกับไป่เจิ้นชวนกลับมาชมเขา
เพื่อไม่ให้เซี่ยหมานหนิงพูดถึงเรื่องที่เขาดื่มเหล้ากับเรื่องคู่ดูตัว…
ช่วงบ่ายเขาก็ต้องออกเดินทางแล้ว เลยคิดว่าจะได้กินข้าวพร้อมหน้ากันอีกสักมื้อ
ไป่ลั่วคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ “พี่ ฝีมือทำอาหารพี่เก่งขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”
“ฝีมือทำอาหารฉันเคยแย่ตรงไหน”
ไป่ลั่วทำหน้าเอือม “พี่ลืมแล้วเหรอว่าครั้งก่อนลงครัวเกือบได้เข้าโรงพยาบาลน่ะ”
“ก็…ก็เพราะเห็ดที่ฉันซื้อมาเป็นเห็ดมีพิษไง”
“เพราะพี่ผัดจนไหม้ต่างหาก อย่ามาแก้ตัว”
“โอเค ไม่แก้ก็ได้”
ตอนนั้นเขามัวแต่เผลอไม่ทันดูไฟ พอกลับมาดูก็เห็นเห็ดไหม้เกรียมไปแล้ว
ไป่ลั่วยกอาหารออกไป ไม่นานทั้งสองคนก็กลับมาถึงบ้าน