ลมหายใจร้อนผ่าวของไป่ลั่วพ่นรดใบหน้าเขาเต็ม ๆ ฉีเจี้ยนเบือนหน้าหนี
“เปล่า เสื้อก็ออกแบบมาแบบนี้อยู่แล้ว”
“อย่างนั้นเหรอ”
เธอส่งเสียงฮึมฮัมเบา ๆ พอเมาแล้วก็กล้าขึ้นมาทันที เธอยื่นมือไปลูบไล้กล้ามหน้าท้องของเขา ปลายนิ้วลากผ่านแผ่วเบา คอยยั่วเย้าเขาไม่หยุด
ความร้อนรุ่มที่ฉีเจี้ยนอุตส่าห์ข่มไว้ได้พลันปะทุขึ้นมาอีก เขาถอนหายใจแล้วคว้ามือเธอไว้
“ไป่ลั่ว เวลาเมาเธอเป็นแบบนี้กับทุกคนหรือไง”
“ไม่ใช่สักหน่อย คุณหุ่นดี แถมยังหน้าตาดีด้วย”
ฉีเจี้ยนอุ้มเธอกลับไปวางบนเตียง “นอนได้แล้ว อย่ายั่วฉันอีกเลย ฉันกลัวว่าจะอดใจไม่ไหว”
ไป่ลั่วโอบแขนทั้งสองข้างรอบคอเขา
“ทำไมต้องอดใจด้วยล่ะ” เธอจ้องริมฝีปากของเขา “ริมฝีปากคุณ...ฉันอยากลองอีกครั้ง”
เธอเงยหน้าขึ้นเตรียมจะจูบเขา ฉีเจี้ยนยกมือขึ้นมาขวางไว้
“รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร เมาแล้วก็ไม่กลัวแล้วหรือไง”
ไป่ลั่วพยักหน้า
“ฉันรู้สิว่าคุณเป็นใคร”
รูม่านตาของฉีเจี้ยนหดวูบ “ฉันเป็นใคร”
“ก็พี่ชายหุ่นดีแถมหล่อไง คนที่ฉันชอบ”
ฉีเจี้ยน: “...”
ฉีเจี้ยนลดมือลง ริมฝีปากของเธอก็แนบลงมาทันที จูบอย่างเร่งร้อนไร้ชั้นเชิง ทั้งยังดูไร้เดียงสา แต่กลับยั่วยวนชวนใจสั่น
เขาไม่ขยับเลยตลอดทั้งจูบ จนกระทั่งไป่ลั่วจูบจนเหนื่อย แล้วจึงยอมปล่อยเขา
นี่มันตัวอย่างชัด ๆ ของใช้เสร็จแล้วก็ทิ้ง...
ไป่ลั่วนอนลงไปอีกครั้ง ดึงผ้าห่มมาคลุมหัว แล้วหลับต่อ
ฉีเจี้ยนทนไม่ไหวแล้ว เขาดึงผ้าห่มออกจากตัวเธอ ประคองใบหน้าเธอไว้แล้วก้มลงจูบ