ฉีเจี้ยนส่ายหน้าอย่างจนใจ “ถ้ายังซนอีก ฉันจะทิ้งเธอไว้ที่นี่แล้วนะ”
ได้ยินเช่นนั้น ไป่ลั่วก็สงบลงไม่น้อย เอนพิงเบาะ เส้นผมปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง
เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนสตาร์ตรถ พาเธอกลับบ้านของตัวเอง
เวลานี้... โรงเรียนปิดประตูหอพักแล้ว
จะให้เธอกลับไปคนเดียว ฉีเจี้ยนก็ไม่ค่อยวางใจ
ไม่กี่นาทีต่อมา รถก็จอดที่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน ฉีเจี้ยนอุ้มไป่ลั่วลงจากรถ
เธอพยายามถอดเสื้อผ้าตัวเองอยู่ตลอด เขาจนปัญญา ได้แต่รวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้
พอถึงหน้าประตู เขาวางไป่ลั่วลง แต่เธอกลับเซไปเซมา เกือบจะล้มลงไปเสียแล้ว
ฉีเจี้ยนโอบเอวเธอไว้ พูดเสียงเบาว่า “อย่าขยับสิ เมาแล้วทำไมถึงซนขนาดนี้”
เธอได้ยินก็แค่นเสียงฮึ “เมาแล้ว... ยังจะไม่ให้ฉันซนบ้างเลยหรือไง?”
“ตามใจเธอเลย ถ้าเธอชอบ”
ใบหน้าฉีเจี้ยนเต็มไปด้วยความจนใจ เขาเปิดประตู
ขณะที่กำลังจะพาไป่ลั่วเข้าไป เสียงแผ่วเบาก็ดังมาจากด้านหลัง “พี่อาเจี้ยนคะ นี่พี่กำลัง...”
ซ่งจือสวี่ได้ยินเสียงจึงเปิดประตูออกมา แล้วเห็นฉีเจี้ยนกำลังอุ้มหญิงสาวคนหนึ่งอยู่
เธอมองจากด้านหลัง จึงไม่เห็นใบหน้า
ไป่ลั่วพยายามหันกลับไป ฉีเจี้ยนจึงประคองคางเธอให้หันกลับมา “เด็กดี อย่าขยับ”
ฉีเจี้ยนหันไปมอง “มีอะไรหรือ?”
ซ่งจือสวี่ขมวดคิ้วแน่น ชี้ไปที่ไป่ลั่ว “เธอเป็นใคร พี่จะพาเธอกลับบ้านหรือคะ?”
“อืม”
ซ่งจือสวี่ก้าวเข้ามา ซักถามเสียงแข็ง “พี่ปฏิเสธฉันเพราะเธอคนนี้ใช่ไหม?”