ไป่อวี่อ้ำอึ้ง เขายกมือปัดผมหน้าม้าแล้วมองชุดที่ตัวเองใส่
หล่อมาก!
“เงื่อนไขของผมก็ไม่เลวนี่ ทำไมผมต้องกังวลด้วยล่ะ?”
ไป่ลั่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แทงใจดำเสริมว่า “ก็เพราะพี่ชายอายุมากแล้วไงคะ”
ไป่อวี่กุมอก “น้องสาวเอ๊ย ทำพี่เจ็บจริง ๆ แทงใจดำสุด ๆ”
เซี่ยหมานหนิงขมวดคิ้ว ยื่นโทรศัพท์ให้เขา “อย่ามาแกล้ง ถ่ายรูปพวกเรากับลั่วลั่วหน่อย”
เขารับคำแล้วถ่ายรูปพวกเขาทั้งสามคนหนึ่งใบ
“พวกคุณสามคนถ่ายแล้ว แล้วผมล่ะ?”
เซี่ยหมานหนิงโบกมือ “คุณไม่ต้องถ่ายหรอก พาแฟนกลับบ้านมาเมื่อไหร่ ค่อยถ่ายกับคุณ”
“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าผมไม่ใช่คนในบ้านนี้สินะ” ไป่อวี่วิ่งไปหาไป่เจิ้นชวน “พ่อครับ ช่วยพูดอะไรหน่อยสิ”
ไป่เจิ้นชวนกระแอมเบา ๆ “อืม พ่อฟังแม่ของลูก”
ไป่ลั่วแอบหัวเราะ พี่ชายตลกชะมัด
ไป่อวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครสักคน “รอเลย ผมมีเส้นสาย เดี๋ยวเรียกคนมาถ่ายรูปให้พวกเราสี่คนตอนนี้แหละ”
หลังจากเขาวางสาย ไป่ลั่วก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เธอเขย่าแขนเขาแล้วถามว่า “พี่จะเรียกใครมาถ่ายรูปให้พวกเราเหรอคะ?”
“อาเจี้ยนไง จะได้เจอเขาพอดี”
ไป่ลั่วหยิกแขนเขาเบา ๆ “จริง ๆ หาเพื่อนร่วมชั้นสักคนมาถ่ายให้ก็ได้ค่ะ”
“อาเจี้ยนมีกล้องพอดี แล้วตอนนี้ก็ว่างด้วย”
ไป่ลั่ว: ……
เซี่ยหมานหนิงที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ถามว่า “เป็นอาจารย์คนที่เจอคราวก่อนหรือคะ?”
ไป่อวี่พยักหน้า “ใช่ อาจารย์คนนั้นแหละ ผมเรียกเขามาถ่ายรูปให้เรา เขาอยู่แถวนี้เอง”