“แบบนี้ไม่คิดจะเอาใบรับรองฝึกงานแล้วเหรอ”
ไป่ลั่วส่ายหน้า “ใบรับรองฝึกงานไม่สำคัญหรอก ของแบบนี้ปลอมได้”
เดิมทีเธอก็ตั้งใจว่าจะนอนราบหลังเรียนจบอยู่แล้ว...
ตอนนี้พอเห็นเงื่อนไขการฝึกงานแบบนี้ ความคิดที่จะนอนราบของเธอก็ยิ่งหนักแน่นขึ้นไปอีก
ไม่อยากรอแม้แต่นาทีเดียวแล้ว
“ฉันอิจฉาแกจริง ๆ ที่ตัดสินใจได้เด็ดขาดขนาดนี้” เธอถอนหายใจ
ไป่ลั่วยิ้ม แล้วบอกอาจารย์ที่ปรึกษาก่อนจะเริ่มเก็บสัมภาระ
เดิมทีเธอก็ตั้งใจจะควักเงินออกมาสักก้อนเพื่อรับช่วงต่อโฮมสเตย์ริมทะเล เป็นเจ้าของกิจการเสียเอง เวลาว่างก็เล่นออนเนอร์ออฟคิงส์ได้ด้วย
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากลำบาก แต่เรื่องนี้มันไม่จำเป็นจริง ๆ
เธอเก็บสัมภาระแล้วกลับไปที่หอพัก จากนั้นก็เลือกดูโฮมสเตย์ในสื่อโซเชียลจีน
เงินที่วนมาจากฉีเจี้ยนมีพอใช้เหลือเฟือ...
ที่จริงไม่ต้องทำงาน นอนราบไปวัน ๆ ก็ไม่เลวเหมือนกัน
ตอนพลบค่ำ ไป่ลั่วส่งข้อความหาฉีเจี้ยน
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【พี่ชาย กำลังทำอะไรอยู่เหรอ】
.: 【กำลังคิดถึงคุณ】
ปลาเค็มปล่อยพัง: 【ฉันอยากนอนราบ พี่ชายจะเลี้ยงฉันไหม】
ฉีเจี้ยนโทรหาเธอทันที
“เป็นอะไรไป ฝึกงานไม่ราบรื่นเหรอ”
ก่อนหน้านี้ไป่ลั่วเคยเล่าให้เขาฟังว่าจะไปฝึกงาน
“ไม่ใช่หรอก ที่มหาวิทยาลัยจัดให้ไปฝึกงานเหมือนใช้แรงงานเลย สภาพแวดล้อมก็แย่ แถมไม่มีเงินเดือนด้วย”
มหาวิทยาลัยได้กำไร ส่วนเธอก็เป็นวัวม้าล้วน ๆ...
“งั้นมาทำงานที่นี่ไหม”
ไป่ลั่วยิ้มเบา ๆ “มีเงินเดือนไหม ไม่ใช่ให้ฉันเป็นวัวม้าเหมือนที่มหาวิทยาลัยนะ”