ไป่ลั่วลุกขึ้นนั่งแล้วก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง “บางทีคราวนี้อาจเป็นเรื่องของสาขาอื่นก็ได้มั้ง”
ฉีเจี้ยนส่งข้อความหาเธอ
.:【ที่รัก ค่ำแล้วนะ อยากคุยกับเธอ】
ไป่ลั่วจิ๊ปาก ช่างเป็นคนติดหนึบเสียจริง เธอโทรกลับไปหาเขา
“พี่คะ อยากคุยอะไรกับฉันเหรอ”
“อยากคุยทุกเรื่อง อยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ”
“ได้สิ ถามมาเลย”
“ตอนนี้ยังอยากลบฉันทิ้งอยู่ไหม” นี่คือคำถามแรก และเป็นเรื่องที่เขาใส่ใจที่สุด
ไป่ลั่วตอบอย่างตรงไปตรงมา “แน่นอน... ยังอยากอยู่ แต่ฉันใจอ่อน เสียดายที่จะลบพี่ทิ้ง”
“ฉันก็ไม่อยากให้เธอลบฉันทิ้ง ไม่อย่างนั้น...”
“ไม่อย่างนั้นอะไรเหรอ”
“ก็จับตัวเธอไง”
ไป่ลั่วส่ายหน้า “พี่พูดแบบนี้มาหลายครั้งแล้วนะ ฉันไม่เชื่อเลยสักนิด”
ฉีเจี้ยนไม่มีทางตามหาเธอเจอหรอก
“อืม ลองดูก็รู้เอง”
ไป่ลั่วไม่เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด และก็ไม่อยากลองด้วย เธอเปลี่ยนเรื่องคุย “พี่คะ ต่อไปพี่จะอยู่ที่หยุนจิงตลอดเลยเหรอ”
“ใช่ เพราะเธออยู่ที่นี่”
“ฉันเคยบอกตรงไหนว่าฉันอยู่หยุนจิงล่ะ”
“เธอเรียนอยู่ที่นี่นี่”
เธอถอนหายใจยาว ก่อนโกหกไปว่า “ฉันเรียนจบแล้ว กลับมาอยู่หยุนเฉิงแล้ว พี่จะกลับหยุนเฉิงกับฉันไหม”
เขาเงียบไปครู่ใหญ่ “ถ้าเป็นเรื่องจริง ฉันจะกลับไปกับเธอ”
ไป่ลั่วตอบอือ ในใจคิดว่าเขาคงกำลังหลอกตัวเองอยู่แน่ ๆ
เธอคุยกับฉีเจี้ยนตลอดทั้งคืน พอง่วงก็หลับไปเลย โดยไม่ได้วางสาย
เช้าตรู่วันถัดมา
ไป่ลั่วขยับตัวเล็กน้อย ฉีเจี้ยนก็พูดกับเธอว่า