ไป่ลั่วกัดริมฝีปากล่าง “พี่ชาย จริง ๆ ไม่ต้องรบกวนศาสตราจารย์ฉีก็ได้นะ หนูหาเองได้ แล้วก็... หนูไปอยู่บ้านเดียวกับเขาแบบนี้ไม่ค่อยดีใช่ไหม”
“คิดอะไรอยู่ ไม่ได้อยู่บ้านหลังเดียวกันสักหน่อย แค่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน อีกอย่างก็ไม่ได้รบกวน เขาเป็นฝ่ายบอกพี่เอง”
เขาเองก็สงสัยเหมือนกันว่าฉีเจี้ยนรู้ได้ยังไงว่าเขากำลังจะหาบ้านให้ไป่ลั่ว
พอดีช่วยแก้ปัญหาให้เขาได้เรื่องหนึ่ง
บังเอิญจริง ๆ...
ไป่ลั่วร้องอ๋อเบา ๆ “งั้น... จริง ๆ ก็ไม่จำเป็นขนาดนั้นหรอกนะ”
“อาเจี้ยนเป็นคนดี ไม่เป็นไรหรอก”
“ก็ได้...”
คนดีงั้นเหรอ ดีเกินไปหรือเปล่า?
ทำไมถึงมีเรื่องบังเอิญมากมายขนาดนี้นะ
หรือว่านี่จะเป็นพรหมลิขิต ยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะบล็อกฉีเจี้ยน...
รถจอดตรงทางเข้าหมู่บ้าน ที่นี่ไป่ลั่วเคยมาแล้ว
ก่อนหน้านี้ตอนเธอเมา ฉีเจี้ยนก็พาเธอกลับมาที่นี่ เหมือนซ่งจือสวี่จะอยู่ที่นี่ด้วย
ไม่รู้ว่าย้ายออกไปหรือยัง...
ไป่อวี่ลงจากรถไปช่วยเธอถือสัมภาระ ไป่ลั่วถามว่า “พี่ชาย เงินเดือนหนูเดือนละหกพัน มาเช่าบ้านแบบนี้จะหรูเกินไปไหม”
นี่เป็นบ้านในเขตโรงเรียน แถมยังตกแต่งหรูหรา ถ้าจะเช่าก็คงแพงมากแน่ ๆ...
“ไม่แพง เจ้าของบ้านบอกว่าเดือนละพัน”
“ใครเป็นเจ้าของบ้านเหรอ”
“อาเจี้ยนไง แต่ถ้าไม่มีเงินจริง ๆ ก็มาบอกพี่นะ พี่มีเงิน”
ไป่ลั่วยิ้ม เธอกล้ารับประกันว่าทรัพย์สินของตัวเองมีมากกว่าเขาเสียอีก...
“รู้แล้วค่ะ”
ฉีเจี้ยนกลายเป็นเจ้าของบ้านของเธอขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ก็เพิ่มขึ้นอีกชั้นหนึ่ง