เศษหินจากประตูศิลาที่ระเบิดกระจายยังไม่ทันตกถึงพื้น มือผอมแห้งข้างหนึ่งก็วางลงบนกรอบประตูแล้ว
ชายชรากระดูกเร้นกายเดินออกมา
เขาสวมชุดคลุมเวทลายทึมตัวโคร่ง มือขวาถือไม้เท้ากระดูกขาว ผมบาง ดวงตาลึกโหล ทุกย่างก้าวที่เดินไป ลวดลายสีดำวงหนึ่งจะส่องสว่างใต้ฝ่าเท้า
【ชายชรากระดูกเร้นกาย】
【ระดับ: 42】
【อาชีพ: ผู้ทรงเวทสายมืด】
【ขั้น: ขั้นสี่สูงสุด】
เจียงหานกวาดตามองแผงข้อมูล ก่อนสายตาจะหยุดลงที่มือซ้ายของอีกฝ่าย
ในมือนั้นกำกุญแจผลึกสีเทาขาวดอกหนึ่งไว้ ลวดลายบนกุญแจเชื่อมต่อกับก้นตู้กระจกพอดี
ชายชรากระดูกเร้นกายเหลือบมองศพทั้งสี่บนพื้น ใบหน้ากระตุกเล็กน้อย
จากนั้นจึงเงยหน้ามองเจียงหาน
“ที่แท้ก็เป็นเจ้า”
ผู้ดูแลเฉินราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้ รีบเอ่ยขึ้นทันที
“ท่านเจ้าหอ คนผู้นี้จงใจทำลายการค้า ทั้งยังฆ่าคนของท่าน ห้ามปล่อยให้เขา—”
“หุบปาก”
ชายชรากระดูกเร้นกายไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
เสียงของผู้ดูแลเฉินชะงักค้าง
ชายชรากระดูกเร้นกายจับจ้องไป๋อู๋ฉางที่ยืนอยู่ด้านหลังเจียงหาน มือที่กำไม้เท้ากระดูกค่อย ๆ กำแน่นขึ้น
เขาเคยอ่านรายงานการต่อสู้ของเจียงหานมาบ้าง
แต่สิ่งที่เขียนอยู่ในรายงาน จะเทียบกับการได้เห็นด้วยตาตัวเองได้อย่างไร
ผู้ฝึกตนขั้นสี่สี่คน ร่างกายไม่มีบาดแผลถึงตาย แต่วิญญาณกลับถูกกระชากออกไปโดยตรง วิธีการเช่นนี้ เขาจะปล่อยให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ไม่ได้เด็ดขาด
โชคดีที่ที่นี่คือหอจันทร์เร้น
เขาลงทุนทำธุรกิจใต้ดินที่นี่มานานกว่ายี่สิบปี เงินที่สะสมมาได้ครึ่งหนึ่งล้วนทุ่มลงไปกับอาคารหลังนี้
“เจียงหาน ข้าไม่ถามว่าเจ้าเข้ามาได้อย่างไร และไม่อยากมีเรื่องกับคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้า”
ชายชรากระดูกเร้นกายชูกุญแจผลึกขึ้นช้า ๆ
“ถอยกลับไปเสียตอนนี้ สินค้าล็อตนี้ข้ายกให้เจ้าได้”
เจียงหานมองเขา
“ยกให้?”
“ถือเสียว่าข้าผูกไมตรีไว้”
“เอาพวกเขามาผูกไมตรีของเจ้าหรือ?”
เจียงหานชี้ไปยังวิญญาณทหารที่ถูกเข็มเงินตรึงไว้ในตู้
“เจ้าคู่ควรหรือ?”
เปลือกตาของชายชรากระดูกเร้นกายกระตุก น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น
“อย่าทำเป็นไม่รู้จักรับน้ำใจ! ตอนสินค้าล็อตนี้มาถึงก็เป็นแบบนี้แล้ว ข้าแค่รับช่วงดูแลเท่านั้น!”