ข้ามระยะทางแปดพันกิโลเมตร ใช้เวลาเพียงสี่ชั่วโมง
เมื่อเรือรบรุ่นเสวียนเหนี่ยวฝ่าชั้นเมฆพายุสายฟ้าสุดท้ายออกมา ภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนจากขุนเขาเขียวขจีและสายน้ำใสสะอาด กลายเป็นความแห้งแล้งเงียบงันอันน่าสลดใจในพริบตา
ผืนดินราวกับถูกเลือดของสัตว์ยักษ์บางชนิดชโลมจนชุ่มทั่ว เผยสีแดงน้ำตาลหม่นคล้ำชวนคลื่นเหียน
ลมกรรโชกพัดพาเม็ดทรายผลึกโลหิตละเอียดกระหน่ำใส่ม่านพลังวิญญาณของเรือรบดังเปรี๊ยะ ๆ เกิดควันกัดกร่อนสีเขียวอมเหลืองลอยขึ้นเป็นระลอก
มองออกไปทั่วทุ่งรกร้าง ไม่เห็นพืชพรรณเขียวขจีแม้แต่น้อย มีเพียงหนามกระดูกสีขาวโพลนผุดแทงขึ้นจากดิน บางต้นสูงถึงร้อยเมตร ประหนึ่งซี่โครงของเทพมารบรรพกาลที่ยังไม่ยอมสยบแม้สิ้นชีพ
“รายงานท่านผู้บัญชาการ! เครือข่ายสื่อสารถูกรบกวนอย่างรุนแรง สัญญาณระยะไกลขาดหายแล้วครับ!”
นายทหารคนสนิทเดินเร็วเข้ามาหาเจียงหาน ทำความเคารพแล้วรายงานว่า
“ยานสอดแนมส่งภาพสุดท้ายกลับมาแล้วครับ ห่างไปยี่สิบกิโลเมตรด้านหน้าเป็นช่องเขาสำคัญของทุ่งรกร้าง นามว่าหุบเขาตะวันลับ”
“สหพันธ์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์กับลัทธิหุบเหวลึกสร้างป้อมปราการขนาดใหญ่ไว้ที่นั่น ปิดกั้นเส้นทางบกเพียงสายเดียวที่เข้าสู่เขตชั้นในของทุ่งรกร้างครับ!”
ภาพโฮโลแกรมพร่าเลือนพลันปรากฏขึ้นบนจอขนาดใหญ่
ระหว่างหน้าผาสีโลหิตสองฟากที่ราวกับถูกดาบฟันขวานผ่า มีป้อมปราการขนาดมหึมาตั้งตระหง่าน ตัวป้อมหล่อขึ้นจากหินออบซิเดียนและเหล็กกล้ารูนทั้งหลัง
ป้อมปราการสูงเกินห้าสิบเมตร กำแพงพรุนไปด้วยช่องยิงนับไม่ถ้วน ปืนใหญ่เวทมนตร์หนักลำกล้องใหญ่กว่าร้อยกระบอกเรียงรายเป็นระเบียบบนยอดป้อม
ด้านหน้าสุดของป้อม ม่านพลังป้องกันสีแดงฉานเก้าชั้นซ้อนทับกัน ปิดกั้นพื้นที่โดยรอบหลายลี้ไว้อย่างมิดชิด