ชานเมืองทางเหนือของนครหลวง ลานบัญชาการทัพหลวง
สายลมหนาวพัดพาความชื้นเย็นเฉียบหลังฝนหยุด กระโชกผ่านทุ่งกว้างยาวแปดร้อยลี้
ธงมังกรต้าเซี่ยพื้นดำลายทองสามพันผืนโบกสะบัดส่งเสียงพึ่บพั่บกลางลมกรรโชก เบื้องล่างลานมีทหารเกราะเหล็กยอดฝีมือพร้อมสรรพอาวุธนับหมื่นนายเรียงรายแน่นขนัด
ม้าศึกย่ำโคลนกระจุย รถหุ้มเกราะพลังวิญญาณคำรามกระหึ่ม กลิ่นน้ำมันปืนฉุนจัดปะปนกับกลิ่นไหม้จากผลึกวิญญาณบริสุทธิ์สูงที่กำลังเผาไหม้ อบอวลอยู่ในอากาศ
“อู——!”
เสียงเขาสัตว์ป่าทุ้มต่ำกึกก้องกรีดผ่านท้องฟ้าในฉับพลัน เป่าต่อเนื่องถึงเก้าครั้ง
กลางลานบัญชาการ เย่ชางไห่สวมเครื่องแบบทหารรุ่นเก่าสีเขียวหมึก บนอกประดับเหรียญเกียรติยศชั้นพิเศษถึงสามสิบสองเหรียญ
ชายชราใช้มือข้างหนึ่งแตะดาบยาวที่เอว สายตาคมกริบราวเหยี่ยวกวาดมองทัพที่แผ่ไอสังหารอยู่เบื้องล่าง
เบื้องหลังเย่ชางไห่มีผู้บัญชาการกองทัพผู้กุมอำนาจจริงทั้งเจ็ดของกองบัญชาการทหารต้าเซี่ยยืนอยู่ ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นเจ็ดและขั้นแปดที่เลื่องชื่อไปทั่วถิ่น
ตรงจุดสูงสุดของลานบัญชาการ บัลลังก์แม่ทัพซึ่งหล่อจากเหล็กดำสะท้อนประกายเย็นเยียบอยู่ใต้แสงยามเช้า
“ตึง! ตึง! ตึง!”
เสียงรองเท้าทหารกระทบขั้นบันไดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอขึ้นมาจากเบื้องล่าง
สายตาของเหล่าทหารนับหมื่นทั่วลานจับจ้องไปยังร่างหนุ่มที่กำลังก้าวขึ้นมาตามบันไดหินอ่อนขาวทีละขั้นพร้อมกัน
เจียงหานสวมเสื้อคลุมแม่ทัพลาดตระเวนฟ้าสีดำสนิท ด้านในสวมเกราะเกล็ดมังกรทะเลลึก เอวห้อยตราทองสิทธิพิเศษของหน่วยลับซึ่งเป็นสัญลักษณ์แสดงอำนาจของนายพลตรีประจำกองทัพ
ผมดำรวบไว้ด้านหลังด้วยมงกุฎหยกหมึก ใบหน้าหล่อเหลาทว่าคมเข้มเย็นชาราวน้ำค้างแข็ง ดวงตาลึกล้ำประหนึ่งหลุมดำสองหลุมที่กลืนกินฟ้าดิน