“ทั้งทัพถอยไป 300 ก้าว”
เสียงเรียบเฉยของเจียงหานดังชัดเจนถึงหูของทหารต้าเซี่ยทุกคน
ลู่ชิงเฉิงชะงักไป “พี่เจียง ถอยหรือ? ทำไมพวกเราต้องถอยด้วย?”
“ดูละคร”
เจียงหานเอ่ยสองคำ ก่อนก้าวตรงไปข้างหน้า
เพียงลำพัง
เขาเผชิญหน้ากับกำแพงเหล็กสูง 50 เมตร เผชิญหน้ากับม่านแสงหุบเหวลึกเก้าชั้นที่ไหลเวียนด้วยคลื่นพลังทำลายล้าง และเผชิญหน้ากับปากกระบอกปืนใหญ่เวทมารกว่าร้อยกระบอกที่เล็งลงมาจากบนกำแพงเมือง
เขาก้าวไปทีละก้าวอย่างสบายอารมณ์ มุ่งหน้าเข้าสู่ระยะยิงของกองทัพศัตรู
เมื่อบาตัวบนกำแพงเมืองเห็นภาพนั้น ตอนแรกเขานิ่งอึ้งไปชั่วครู่ จากนั้นก็หัวเราะจนตัวสั่น
“คนเดียวหรือ? ไอ้หนูนี่เสียสติไปแล้วหรือไง?!”
บาตัวเช็ดน้ำตาที่เกิดจากการหัวเราะ ก่อนสะบัดมืออย่างแรง
“ปืนใหญ่เวทมารทั้งหมด เล็งเป้าหมาย!”
“ยิงมันให้เละ! ระเบิดมันให้กลายเป็นกองเนื้อบด!!”
“ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม——!!”
ลำแสงสีม่วงดำขนาดมหึมากว่าร้อยสายฉีกกระชากท้องฟ้าในพริบตา!
อากาศทั่วทั้งหุบเขาตะวันลับเดือดพล่านในชั่วขณะนั้น ความร้อนระอุรุนแรงถึงขั้นระเหยทรายและหินผลึกเลือดที่ขวางทางให้กลายเป็นไอในพริบตา!
การระดมยิงอย่างบ้าคลั่งทั่วฟ้าดินนี้ เพียงชั่วพริบตาก็เพียงพอจะลบกองทหารติดอาวุธครบมือหนึ่งพันนายออกจากแผนที่!
หัวใจของเหล่าทหารต้าเซี่ยที่อยู่ด้านหลังแทบหยุดเต้น หลายคนอดอุทานออกมาไม่ได้
ทว่าในชั่วขณะที่ลำแสงเวทมารสายแรกกำลังจะกลืนเจียงหาน
ฝีเท้าของเขาพลันชะงักเล็กน้อย
มือขวายกขึ้นเบา ๆ พู่กันหยกเกี่ยววิญญาณในกำมือชี้ออกไปกลางอากาศ
“ตึง!”
เสียงระฆังโบราณทุ้มต่ำดังก้อง ราวกับสะท้อนมาจากปลายสุดของกาลเวลาอันไกลโพ้น
“พลทหารหยินเปิดทาง คนเป็นหลีกไป!”
มิติพลันพังทลาย!
ไอความตายแห่งปรโลกสีดำทะมึนแผ่ระเบิดออกมาจากเจียงหานอย่างบ้าคลั่ง ราวคลื่นยักษ์สาดซัด!
ประตูโบราณสูงร้อยจั้ง สีดำสนิทราวหมึกผุดทะยานขึ้นจากผืนดินโคลนตม ตั้งตระหง่านขวางหน้าห่ากระสุนที่ถาโถมลงมาจากทั่วฟ้า!
【ด่านประตูผี·สะกดเขตแดน!!】
“ครืน——!!”
ลำแสงเวทมารทำลายล้างกว่าร้อยสายกระแทกเข้ากับบานประตูทองสัมฤทธิ์ของด่านประตูผีอย่างรุนแรง!
ไม่มีเสียงระเบิดสะเทือนฟ้าดิน
มีเพียงความเงียบงันลึกล้ำไร้ที่สิ้นสุด!