สำนักสงครามหลงหยวน ลานรับน้องใหม่
คลื่นพลังวิญญาณหลายสิบสายปะทุขึ้นพร้อมกัน เสียงชักดาบและกระบี่ดังประสานกันเป็นระลอก
เหล่านักศึกษาใหม่ที่เมื่อครู่ยังยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างถอยออกไปไกลหลายสิบเมตรแล้ว
ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้อีก
ที่นี่ไม่ใช่การทะเลาะวิวาทของนักเรียนในโรงเรียนทั่วไป
สำนักสงครามหลงหยวนเชื่อมต่อกับแนวหน้าห้วงลึกอยู่ตลอดปี นักศึกษาที่เลื่อนชั้นขึ้นไปถึงปีสองหรือปีสาม ล้วนเคยสังหารอสูรหุบเหวลึกมาแล้วทั้งนั้น
นักศึกษาเก่ากว่าสี่สิบคนชักอาวุธออกมาพร้อมกัน กลิ่นอายสังหารที่รวมตัวกันนั้นทำให้เด็กใหม่ทั่วไปแค่ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาก็ขาอ่อนแล้ว
เจียงหานกลับไม่รู้สึกอะไร
เขาเพียงมองกำแพงกันลมที่ตัวเองเพิ่งซัดทะลุ ในใจยังครุ่นคิดถึงคำถามหนึ่ง
กำแพงนี่ต้องชดใช้ไหมนะ?
“เจียงหาน!”
เสียงคำรามดังขึ้นจากซากปรักหักพังทันใด
ตูม!
เศษหินก้อนใหญ่ปลิวกระเด็นขึ้นไปในอากาศ
หลัวขวงพุ่งออกมาจากซากกำแพงที่ถล่มลงมา
ใบหน้าครึ่งหนึ่งบวมเป่ง มุมปากมีเลือดไหล ส่วนศีรษะล้านที่เคยวาววับก็มีฝุ่นติดอยู่สองหย่อม
สิ่งสำคัญที่สุดคือแววตา
มันแดงก่ำ
ไม่ใช่พูดเปรียบเปรย แต่แดงขึ้นมาจริง ๆ
เส้นเลือดสีแดงคล้ำค่อย ๆ ลามจากใต้ลำคอของหลัวขวงขึ้นไปบนแก้ม ร่างสูงเกือบสองเมตรของเขาพองใหญ่ขึ้นอีก เสื้อกล้ามสีดำฉีกขาดทันที
【คลั่งโลหิตบ้าระห่ำ!】
【พละกำลังเพิ่มขึ้น 42%!】
【ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น 35%!】
【ความรู้สึกเจ็บปวดลดลง 70%!】
【สติสัมปชัญญะจะลดลงระหว่างระยะเวลาที่มีผล!】
เมื่อเบอร์เซิร์กระดับสามขั้นสามระเบิดพลังเต็มที่ กระเบื้องหินดำรอบ ๆ ถึงกับแตกร้าวทีละแผ่น
นักศึกษาเก่าหลายคนที่เดิมคิดจะพุ่งเข้าไปกลับชะงักฝีเท้า
“พี่หลัวคลั่งจริง ๆ แล้วเหรอ?”
“บ้าเอ๊ย ถึงขั้นนั้นเลยเหรอ? นี่วันรายงานตัวของนักศึกษาใหม่ ไม่ใช่เวทีประลองเป็นตายสักหน่อย!”
“รีบหลบเร็ว พี่หลัวพอคลั่งแล้วไม่เห็นหัวใครทั้งนั้น คราวก่อนฝึกซ้อมยังพลิกรถหุ้มเกราะของครูฝึกได้เลย!”
นักศึกษาเก่ากลุ่มที่เมื่อครู่ยังฮึกเหิม ต่างพากันถอยหนีออกไปเป็นวงกว้าง
เจียงหานเห็นภาพนี้แล้วก็มีสีหน้าแปลก ๆ
ที่แท้พวกนี้ก็กลัวเหมือนกัน
แต่หลัวขวงไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว