เวลา 13:30 น. สำนักสงครามหลงหยวน เขาซี นครหลงจิง
เจียงหานยืนอยู่นอกประตูใหญ่ จ้องมองอยู่นานถึง 5 วินาที
ไม่ใช่เพราะตะลึง แต่เพราะสงสัยว่าตัวเองมาผิดที่หรือเปล่า
ไม่มีอาคารเรียนหรูหราทองอร่าม
ไม่มีลานลอยฟ้า
ไม่มีรูปปั้นอาชีพขนาดยักษ์ที่สำนักชั้นนำแห่งอื่นชอบสร้าง
ตรงหน้ามีเพียงกำแพงป้อมหินบะซอลต์สีดำ รอยดาบเต็มพื้นผิวกำแพง บางจุดถึงกับพังถล่มไปเกือบครึ่ง เหลือเพียงโครงเหล็กกับโลหะผสมอักขระที่เสริมไว้ลวก ๆ
เหนือประตูใหญ่มีตัวอักษรขนาดใหญ่ 6 ตัว
【สำนักสงครามหลงหยวน】
ด้านล่างยังมีตัวอักษรเล็ก ๆ อีกแถว เห็นได้ชัดว่าเพิ่งสลักเพิ่มทีหลัง
【กำแพงโรงเรียนพังได้ แต่คนห้ามขี้ขลาด】
มุมปากของเจียงหานกระตุกเล็กน้อย
สไตล์เป็นเอกภาพดีจริง ๆ
เขาแตะบัตรประจำตัวนักศึกษาใหม่
“ติ๊ด”
【เจียงหาน】
【การทดสอบร่วมระดับประเทศ: อันดับ 1】
【สำนักสงครามหลงหยวน นักศึกษาใหม่ลำดับพิเศษ】
【รายงานตัวสำเร็จ】
ทหารผ่านศึกผู้รับผิดชอบลงทะเบียนกำลังหาวอยู่ พอเห็นชื่อเขาก็ชะงักมือทันที
ชายชราเงยหน้ามองเจียงหาน
แล้วก้มมองหน้าจอ
จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
“นายคือเจียงหานคนนั้นเหรอ?”
“อืม”
ทหารผ่านศึกตื่นตัวขึ้นมาทันที
“เมื่อคืนหวังเลี่ย ไอ้ขาเป๋นั่น ดื่มเหล้าไปสามชั่งแล้วไปเคาะประตูหอพักทีละห้อง บอกว่าในที่สุดชีวิตนี้ก็รับลูกศิษย์ที่เหมือนคนกับเขาได้สักที”
เจียงหานเงียบไป 2 วินาที
“ก่อนหน้านี้เขารับลูกศิษย์ที่ไม่ใช่คนหรือไง?”
“เขาบอกว่าเป็นพวกไร้ประโยชน์”
“...”
ก็ได้
คนของหลงหยวนพูดจาตรงไปตรงมาจริง ๆ
เจียงหานหิ้วเป้ใบเล็กน้ำหนักเบาเดินเข้าไปด้านใน
มองจากข้างในแล้ว วิทยาเขตยิ่งดูไม่เหมือนโรงเรียนเข้าไปใหญ่
ทางซ้ายเป็นสนามยิงกระสุนจริง ทางขวาเป็นเขตฝึกหุ่นเกราะหนัก
ไกลออกไปมีอาจารย์หลายคนกำลังรุมซ้อมนักศึกษาคนหนึ่ง
รุมซ้อมกันจริง ๆ
คนสี่คนถือกระบองฝึกยาว ไล่ต้อนนักศึกษาคนหนึ่งที่กอดหัววิ่งหนีสุดชีวิต ข้าง ๆ ยังมีคนคอยจับเวลา
“เจ็ดนาทีสี่สิบเอ็ดวินาที!”
“ยังไม่ล้ม!”