ภูเขาด้านหลังสำนักสงครามหลงหยวน
ยิ่งเดินลึกเข้าไป นักศึกษาก็ยิ่งน้อยลง
หลังจากเจียงหานเดินตามเหลยเลี่ยผ่านประตูโลหะผสมสีดำบานที่สาม บริเวณโดยรอบก็ไม่เหลือเค้าของเขตการเรียนการสอนทั่วไปอีกต่อไป
ทุกระยะ 100 เมตร จะมีป้อมปืนอักขระหนักแบบอัตโนมัติตั้งอยู่หนึ่งแห่ง
พื้นดินสลักลวดลายผนึกขนาดใหญ่เอาไว้เต็มไปหมด หน่วยลาดตระเวนหลายหน่วยในเครื่องแบบครูฝึกของหลงหยวนเดินสวนกันไปมา ระดับต่ำสุดก็ยังอยู่ขั้นสาม ในหมู่พวกเขายังมีผู้ประกอบอาชีพขั้นสี่ปะปนอยู่ด้วย
เจียงหานกวาดตามองรอบหนึ่ง
“ด้านหลังโรงเรียนซ่อนอะไรไว้ลึกทีเดียว”
เหลยเลี่ยเดินนำอยู่ข้างหน้า
“ถ้าไม่มีอะไรอยู่บ้าง หลงหยวนจะมีนักศึกษาตายทุกปีไปทำไม?”
คำพูดนี้ฟังดูไม่เป็นมงคลนัก แต่พอออกจากปากเหลยเลี่ยกลับเรียบเฉยราวกับกำลังพูดถึงเมนูอาหารวันนี้ในโรงอาหาร
ทั้งสองผ่านประตูตรวจสอบตัวตนอีกบานหนึ่ง
【ยืนยันสิทธิ์】
【เหลยเลี่ย ครูฝึกใหญ่ฝ่ายฝึกสงครามหลงหยวน】
【เจียงหาน ลำดับพิเศษระดับหนึ่ง】
【อนุญาตให้เข้าสู่เขตหวงห้ามระดับสาม】
ประตูโลหะผสมค่อย ๆ เปิดออก กลิ่นอายแห่งความตายเข้มข้นขุมหนึ่งพุ่งปะทะใบหน้า
ฝีเท้าของเจียงหานชะงักไปชั่วขณะ
ไม่ใช่เพราะทนไม่ไหว แต่เพราะคุ้นเคย
ความรู้สึกนี้คล้ายกับสมรภูมิโบราณหวงเฉวียนอยู่บ้าง เพียงแต่ปั่นป่วนกว่ามาก
แม้กลิ่นอายแห่งความตายในสมรภูมิโบราณหวงเฉวียนจะเข้มข้น แต่แก่นแท้ยังคงมีระเบียบของปรโลกที่ไม่สมบูรณ์เจือปนอยู่
ทว่ากลิ่นอายตรงหน้ากลับปะปนไปด้วยพลังมารจากห้วงลึก พลังอาฆาต และกลิ่นอายหยินโบราณบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
ราวกับสิ่งที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงหลายชนิดถูกจับมาคลุกเคล้ารวมกันอย่างฝืนใจ
“ถึงแล้ว”
เหลยเลี่ยหยุดฝีเท้า เจียงหานเดินอ้อมเขาไป
วินาทีถัดมา ทัศนวิสัยก็เปิดกว้างขึ้นทันที
ส่วนลึกที่สุดของภูเขาด้านหลังกลับไม่ใช่หน้าผา แต่เป็นหลุมยุบขนาดมหึมาจนน่าเหลือเชื่อ
กลางหลุมยุบมีบ่อโบราณสีดำฝังอยู่บนผืนดิน ปากบ่อมีเส้นผ่านศูนย์กลางเกิน 100 เมตร
ขอบบ่อไม่ใช่หินธรรมดา หากเป็นหินโบราณสีดำทั้งวง ซึ่งเก่าแก่จนไม่อาจบอกยุคสมัยได้
โซ่เหล็กสีดำสนิทแปดเส้น หนาใหญ่ราวกับตู้รถไฟ แผ่ออกมาจากแปดทิศทาง