หลินอี้หุบสีหน้าทันที ถามขึ้นอีกครั้งว่า “ช่วงนี้คุณรู้สึกหายใจไม่สะดวก หายใจเหนื่อยง่าย เวลาฝึกซ้อมออกแรงนิดหน่อยก็แน่นหน้าอก อึดอัดกลางอกใช่ไหม? กลางคืนนอนราบพักผ่อน อาการไม่สบายแบบนี้ยิ่งชัดเจนขึ้นใช่ไหม?”
พอพูดจบ ทหารเก่าถึงกับเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ น้ำเสียงก็แฝงความตกใจ “ผู้หมวด! ท่าน ท่านรู้ได้ยังไง?! อาการพวกนี้ผมมีมาตลอด แต่เบาเกินไป นึกว่าเป็นเพราะซ้อมตอนหน้าร้อนจนเพลีย ไม่ได้ใส่ใจเลย!”
พูดจบเขาก็หันไปมองซ่งเหวิน รีบสั่งงานทันที “หัวหน้าหมู่สอง คุณอยู่คุมการฝึกที่สนามแทนฉัน รักษาขวัญกำลังใจทหารไว้ ถ้าผู้หมวดเหลยกลับมา ให้รายงานเขาโดยตรง ฉันพาทหารไปจัดการเรื่องสุขภาพด่วน เดี๋ยวกลับมา”
ซ่งเหวินยังไม่ทันหายจากความตกตะลึง ตอบรับโดยสัญชาตญาณ “อ๋อ...ครับ ผู้หมวด!”
จังหวะที่สองคนรีบเดินออกจากจุดฝึก เฉินซานกับจ้าวฮั่นที่อยู่ใกล้ ๆ พากันเดินสวนเข้ามา มองสองคนที่รีบจากไปด้วยความงุนงง
“เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
เฉินซานกับจ้าวฮั่นเดินเข้ามาถามด้วยความอยากรู้
ซ่งเหวินไม่ปิดบัง “ก็ทหารในหมวดฉันมีคนไม่สบาย ผู้หมวดหลินเดินมาแค่ชำเลืองมองแล้วถามว่าทหารคนนั้นแน่นหน้าอกหรือเปล่าอะไรประมาณนั้น”
“แล้วทหารเก่าก็บอกว่าใช่ อาการเป็นแบบนั้น พอจบ ผู้หมวดหลินก็พาตัวไปเลย”
เฉินซานกับจ้าวฮั่นมองหน้ากัน
“ไม่ใช่สิ เอายังไง ผู้หมวดหลินเรานี่ตรวจโรคเป็นด้วยเหรอ เก่งจังว่ะ” เฉินซานอดชมไม่ได้