เรื่องแบบนี้หลินอี้พูดให้ละเอียดไม่ได้หรอก
เขาจะไปบอกแพทย์ประจำหน่วยได้ยังไงว่าตัวเองมีตาทิพย์ ใช้แทนเครื่องเอกซ์เรย์ได้ มองปุ๊บก็รู้ทันทีว่าต้นเหตุของโรคทหารเก่าคนนี้อยู่ตรงไหน
พูดแบบนั้นมันก็เกินไปหน่อย
แพทย์ประจำหน่วยชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยความแปลกใจ
เมื่อครู่เขาตรวจร่างกาย เทียบข้อมูลมาตลอด ก็ยังจับต้นเหตุของโรคไม่แม่นยำ ได้แต่บอกว่ามีปัญหาที่ซ่อนอยู่ แต่ระบุไม่ได้ว่าอวัยวะไหนมีปัญหา
แต่หลินอี้พูดแค่ประโยคเดียว ก็ชี้เป้าตรงไปที่ความผิดปกติของปอด แล้วอาการทั้งหมดก็เข้ากันได้หมด
แต่หลินอี้รู้ได้ยังไง?
เขารู้วิชาแพทย์ด้วยหรือ?
"เข้าใจแล้ว" แพทย์ประจำหน่วยพยักหน้าอย่างจริงจัง
หลินอี้พยักหน้ารับ: "งั้นเรื่องรายงานผลการตรวจและปลอบขวัญทหารตรงนี้ฝากคุณด้วย ผมต้องกลับไปที่สนามฝึกเพื่อดูการฝึก จะปล่อยให้ขาดตำแหน่งไปนานไม่ได้ ทุกอย่างรบกวนคุณแล้วนะครับ แพทย์หลิว"
"อื้ม ไปเถอะ" แพทย์ประจำหน่วยรับคำ
...
สนามฝึกรถหุ้มเกราะคึกคักเป็นอย่างมาก การฝึกซ่อมบำรุงเป็นระเบียบเรียบร้อย
ทหารทั้งหมวดต่างทำหน้าที่ของตัวเอง เช็ดตัวรถ ทำความสะอาดท่อ ตรวจชิ้นส่วนกลไก
เหลย์จิ้งถิงกับหลิวช่างที่เพิ่งกลับเข้าหน่วย ยืนอยู่ข้างสนามด้วยกัน สายตากวาดมองแถวฝึกทั้งหมด
"คุ้นเคยไหมล่ะ" เหลย์จิ้งถิงยิ้มถาม
หลิวช่างพยักหน้า: "คุ้นเคย สุดๆ ฉันกลับมาแล้ว กลับมาจริงๆ ด้วย"
เหลย์จิ้งถิงตบไหล่เขาอย่างอารมณ์ดี: "ฮ่าๆ คุ้นเคยก็ดีแล้ว อีกสองสามวันตอนพาเหล่าทหารใหม่ นายจะได้คุ้นเคยกันไปใหญ่!"