หกโมงเย็น ฟ้าพลบค่ำ โต๊ะอาหารบ้านสกุลหลินสว่างไสวด้วยแสงไฟอบอุ่น
เป็นเวลากินข้าวพอดี บนโต๊ะมีกับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งถ้วย หลินเจี้ยนจวิน หลินกั๋วตง และหวังซิ่วหลานสามคนนั่งล้อมวงกินข้าว ไร้ซึ่งผู้ใดเอ่ยวาจา
นับตั้งแต่หลินอี้ดึงดันจะกลับหน่วยทหาร พ่อลูกทะเลาะกันใหญ่โต โต๊ะกินข้าวในบ้านก็เต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึมอัดอัดแบบนี้มาตลอดทั้งปี
เงียบงันอยู่นาน หลินกั๋วตงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน ตักข้าวเข้าปากแล้วเอ่ยถามอย่างเนียนๆ ว่า “พ่อครับ ลุงจ้าวช่วงนี้เป็นไงบ้าง ร่างกายยังแข็งแรงดีอยู่ไหม”
ลุงจ้าวที่เขาพูดถึง ก็คือผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมหนึ่งในเมืองยันเฉิง แถมยังเป็นสหายร่วมรบเก่า เพื่อนร่วมงานเก่าของท่านพ่อหลินเจี้ยนจวินอีกด้วย
หลินเจี้ยนจวินได้ยินก็ยกถ้วยชาจิบไปหนึ่งอึก “ร่างกายแข็งแรงดี๊ดี ก็แค่ดวงเกิดมาให้ทำงานทั้งชีวิต ยุ่งหัวฟัดหัวเหวี่ยงทุกวี่วัน”
“งั้นก็ดีแล้ว” หลินกั๋วตงตอบรับเรียบๆ ในแววตาฉายแววโล่งใจเล็กน้อย
หยุดไปชั่วครู่ หลินเจี้ยนจวินเงยหน้ามองลูกชายแวบหนึ่ง “จริงสิ ลุงจ้าวบอกพ่อว่า ผลสอบจำลองรอบแรกของเสี่ยวอี้ออกแล้วนะ”
“ที่ห้าของห้องซ้ำชั้น ที่สามสิบสองของทั้งโรงเรียน”
สิ้นเสียงพูด โต๊ะกินข้าวเงียบกริบ
ท่าคีบกับข้าวของหลินกั๋วตงค้างแข็งกลางอากาศ รูม่านตาเบิกค้างเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ทันตั้งตัว
หวังซิ่วหลานที่อยู่ข้างๆ ยิ่งเผลอเงยหน้าขึ้นมาทันใด ดวงตาเต็มไปด้วยความตะลึงงัน ตัวแข็งเป็นหินไปเลย
ไม่มีใครคาดคิด ว่าหลินอี้จะสอบได้อันดับเด่นสะดุดตาแบบนี้
ทั้งที่ห่างหายจากโรงเรียนไปตั้งหกปี ยังสอบได้ท็อปห้าของห้องซ้ำชั้น
ถึงจะเป็นแค่สอบจำลอง แต่นี่มันก็ข้อสอบเอ็นทรานซ์ปีก่อนๆ เลยนะ ผลสอบนี้น่าประหลาดใจมากจริงๆ
ผ่านความตะลึงไปได้ครู่หนึ่ง ดวงตาหวังซิ่วหลานก็เต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม มุมปากเผลอยกยิ้มขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ พยักหน้าหงึกๆ “ดี ดีมากๆ ผลสอบนี้ดีมากๆ เลย!”