br />เดินออกจากตึกเรียน
หลินอี้ขมวดคิ้วแน่น
อี๋หลี่ซูหว่านจะเอายังไงกันแน่? ยัยนี่มันมีปัญหาทางสมองหรือเปล่า!
ตอนแรกก็บอกว่าเขาเป็นฝ่ายปฏิเสธเธอ จู่ๆ ก็มาย้ำใหม่ว่าเธอต่างหากที่ปฏิเสธเขา
แล้วก็ออกปากจะคบกับเขาแบบงงๆ คบบ้าอะไรกัน!
หลังจากนั้น พอผู้หญิงคนนี้ใจเย็นได้สักพัก ก็เริ่มทำตัวเข้าหาแบบไม่ตั้งใจอีก
ไม่ใช่ ว่าแต่เถอะ เธอต้องการอะไรกันแน่!
แต่ก็อย่างว่าแหละ ผู้หญิงน่ะใจลึกกว่าทะเล
เรื่องที่คิดยังไงก็คิดไม่ออกก็ช่างมันไปก่อนเถอะ ยังไงซะสอบเข้าฯ ก็จบแล้ว ต่อไปก็ไม่แน่ว่าจะต้องมาเกี่ยวอะไรกับหลี่ซูหว่านอีก
ปัดความคิดวกวนในหัวทิ้ง หลินอี้ก็มุ่งหน้ากลับบ้านทันที
……
ผลักประตูบ้านเข้ามา
"แม่! ผมกลับมาแล้ว!" หลินอี้ตะโกน
หวังซิ่วหลานรออยู่แต่เนิ่นๆ ในห้องนั่งเล่น บนโต๊ะน้ำชามีแตงโม องุ่น มะม่วง แล้วก็เครื่องดื่มเย็นๆ อีกหลายขวด ของโปรดหลินอี้ทั้งนั้น
พอเห็นลูกชายเข้าประตูมา เธอก็รีบเข้าไปต้อนรับทันที แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู
"รีบมากินผลไม้หน่อย แก้ร้อน" หวังซิ่วหลานรับกระเป๋าสะพายของเขามา "ในที่สุดก็ถึงเส้นชัยเสียที ลูกแม่เหนื่อยแล้ว พักผ่อนให้สบายเถอะ"
หลินอี้ยิ้มพลางพยักหน้า "ไม่เป็นไรครับแม่ ทุกอย่างจบแล้ว"
แม่ลูกนั่งลงตามสบาย พักกันชั่วครู่
หวังซิ่วหลานมองลูกชายที่ดูสงบนิ่ง ค่อยๆ ลองเชิงถาม "สอบเสร็จแล้ว ใจก็คงโล่งขึ้นนะ คิดไว้หรือยังว่าจะสมัครเรียนที่ไหนต่อ?"
หลินอี้ไม่รับคำ "ในใจก็คิดไว้บ้างแล้ว รอคะแนนออกก่อนดีกว่า ตอนนี้พูดอะไรก็ยังเร็วเกิน"
หวังซิ่วหลานรู้ว่าลูกชายมีความคิดของตัวเอง เลยไม่ถามต่อ "ได้ แม่ไม่ถามแล้ว ลูกนั่งกินผลไม้พักก่อน เดี๋ยวแม่ไปครัวเตรียมมื้อเย็น"