หลิวช่างกับหวังชงจ้องมองจ้าวหมิงฮุยด้วยสีหน้าตะลึงงัน อ้าปากค้างเล็กน้อย
"แต่ไม่นานก็พิสูจน์ได้หรอกว่าเรื่องจริงเรื่องหลอก"
จ้าวหมิงฮุยเปลี่ยนน้ำเสียง แววตาฉายแววเฉียบแหลม "การเกณฑ์ทหารฤดูใบไม้ร่วงปีนี้คือโอกาสพิสูจน์ชั้นดี"
"ถ้าปีนี้ไม่มีชื่อเขาอยู่ในรายชื่อคนเข้าเป็นทหาร ก็แปลว่าเขายอมแพ้เส้นทางทหารจริง ๆ ไม่หวนกลับมาแล้ว"
"แต่ถ้ามีชื่อเขา..."
พูดถึงตรงนี้ จ้าวหมิงฮุยก็หยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแฝงความขบขันและหวาดหวั่น "งั้นเจ้าหมอนี่กำลังวางหมากรุกตาใหญ่มาตั้งแต่ต้นจนจบสินะ"
หลิวช่างฟังแล้วเงียบสนิท พอคิดทบทวนดี ๆ หลังก็เย็นเฉียบขึ้นมาเฉย ๆ
เขาเงยหน้ามองจ้าวหมิงฮุยแล้วถามเสียงตะกุกตะกัก "สมกับเป็นรองผู้กองเลยนะครับ วิเคราะห์มาเป็นฉาก ๆ แต่มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง"
"อะไรเหรอ" จ้าวหมิงฮุยยกคาง มุมปากยกยิ้มน้อย ๆ
หลิวช่างครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ก็หลินอี้เขาวางหมากใหญ่เบอร์นี้ไปเพื่ออะไรครับ ถ้าเขาไม่อยากออกจากกองทัพจริง ๆ ก็แค่ฉีกใบสมัครปลดประจำการแล้วอยู่ต่อก็ได้ ไม่เห็นต้องวุ่นวายขนาดนี้เลย"
จ้าวหมิงฮุยหน้าแข็งทื่อไปเลย
อ้าวเฮ้ย! จุดบอดถูกค้นพบซะแล้ว
หลิวช่างพูดต่อ "ผมว่า รองผู้กองอาจจะคิดมากไปนะครับ ไอ้หมอนี่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ก็แค่อยากได้วุฒิสวย ๆ ไปอวดเฉย ๆ"
จ้าวหมิงฮุยเหล่ตามองหลิวช่าง ยิ้มพลางพยักหน้า "พี่หลิวพูดมีเหตุผลดีนะ"
หลิวช่างเกาหัว "แหะ ๆ เปล่ามีเหตุผลอะไรหรอกครับ ผมก็แค่รู้สึกแบบนั้นน่ะ"
ผัวะ
มือหนัก ๆ วางลงบนไหล่หลิวช่าง จ้าวหมิงฮุยหรี่ตาลงแล้วยิ้ม "เอาจริง ๆ นะไอ้หลิว นายอยู่กองร้อยยานเกราะหนึ่งเป็นพี่หัวหน้าหมู่ต่อไปมันเสียของเปล่า"
หลิวช่างหน้าเจื่อน กลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกอย่างช่วยไม่ได้
......
การฝึกทหารครึ่งเดือนจบลง ความวุ่นวายคลี่คลาย ห้องซ้ำชั้นโรงเรียนมัธยมหนึ่งแห่งในเมืองยันเฉิงเข้าสู่จังหวะเร่งเตรียมสอบอย่างเต็มตัว