หวังซิ่วหลานไม่พูดอะไรต่ออีก
หลินเจี้ยนจวินที่นั่งอยู่ไม่ไกลทนดูไม่ไหว สีหน้าบึ้งตึงเอ่ยห้ามปราม "พอเถอะกั๋วตง พูดน้อยๆ หน่อย เด็กอยู่หน่วยรากหญ้าก็ลำบากพออยู่แล้ว อย่าจ้องแต่จุดด้อยแล้วเอาแต่ปฏิเสธเขาไปหมด"
ถูกพ่อแก่ตักเตือน หลินกั๋วตงสีหน้าค้างไปเล็กน้อย ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างไม่สบายใจ ไม่เถียงต่ออีก ลุกขึ้นเดินเข้าห้องหนังสือไป ปิดประตูตามหลัง
พอปิดประตู กั้นเสียงจากห้องนั่งเล่นออกไปได้ ใบหน้าที่ดูเผ็ดร้อน ดูถูก และเย็นชาของหลินกั๋วตงก็สลายหายไปทันที
เขานั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือ กดเปิดข้อความต่างๆ ที่เซฟไว้ในโทรศัพท์ รวมถึงข่าวคราวความเป็นอยู่จากคนรู้จักที่ส่งมา ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกวุ่นวายใจ อารมณ์แปรปรวน หลายอารมณ์ปะปนกัน
คนอื่นไม่รู้ แต่ในใจเขารู้แจ้งดีกว่าหมดทุกคน
เขาไม่เคยเมินการเติบโตของหลินอี้จริงๆ กลับกัน เขาคอยติดตามอย่างเงียบๆ และแอบสอบถามอยู่ตลอด
ทุกความสำเร็จอันสดใสของลูกชายในโรงเรียนนายร้อย เขาสืบมาหมดแล้วอย่างละเอียด
สี่ปีการศึกษา วัดผลการประเมินรวมได้ที่หนึ่งแบบทิ้งห่างทุกครั้ง เป็นผู้เรียนที่เก่งที่สุดที่ทั้งโรงเรียนยอมรับ
พละกำลัง วิชาการ การบังคับบัญชา ระเบียบวินัย ล้วนโดดเด่นทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนรุ่นเดียวกันหรือครูฝึกที่สอนมาหลายปี พอพูดถึงหลินอี้ ทุกคนล้วนชมเชยไม่ขาด ยกนิ้วให้กันหมด เป็นเด็กเก่งที่มีอนาคตที่ทั้งโรงเรียนยอมรับ
คราวนี้กลับมาที่กองร้อยยานเกราะหนึ่งหน่วยเก่า เพียงไม่กี่วันก็เอาชนะด้วยความสามารถจริงและความสุขุม คงเส้นคงวา ทำให้ผู้หมวดรุ่นเก๋าอย่างเหลย์จิ้งถิงยอมมอบอำนาจให้ รับผิดชอบทุกเรื่องในหมวดหนึ่ง ฝึกทหาร ดูแลเวรประจำวันจัดการคนเดียวหมด