เสียงพูดขาดหายไปกลางคัน ท่าทางจ้าวหมิงฮุยจะได้ยินสิ่งที่หลินอี้พูดเมื่อครู่เข้าหูพอดี
เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ การปิดบังอะไรอีกก็ไร้ประโยชน์
หลินอี้จำใจยกมือขึ้น หยิบโทรศัพท์จากมือลี่เจิงที่ยังยืนเหม่อลอยอยู่นั่นแหละ: "ว่าไง ผู้กองจ้าวใหญ่"
เสียงของจ้าวหมิงฮุยแฝงความประหลาดใจอย่างชัดเจน: "หลินอี้? เอาอะไรถือโทรศัพท์ลี่เจิงอยู่ได้วะ? เรื่องอะไรกัน ไอ้หนู กลับมาประจำการจริงๆ แล้วเหรอ"
ลี่เจิงเป็นจ่าหมวดของหน่วยครัว หลินอี้ไม่มีทางได้โทรศัพท์ของลี่เจิงมาถือแน่นอน
ความเป็นไปได้เดียวก็คือ หลินอี้กลับมากองร้อยยานเกราะหนึ่งจริงๆ แล้ว!
สมองหลินอี้หมุนไวมาก: "กลับบ้าอะไรล่ะ ผมไม่ได้กลับ ที่จริงวันนี้วันอาทิตย์หยุดพักผ่อน ผมอยู่แถวๆ จินหลิงนี่แหละ เดินเล่นเพ่นพ่านไปเรื่อย เผอิญไปเจอจ่าลี่ที่ออกมานอกค่ายพอดี ก็เลยแวะคุยกันสองสามคำเท่านั้นแหละ"
พูดพลาง หลินอี้ก็หันข้างไปส่งสายตาให้ลี่เจิงเป็นเชิงให้ช่วยตีหน้าเนียนไปด้วยกัน
ลี่เจิงรู้ความในทันที รีบรับช่วงพูดเสริม: "ใช่ๆ ผู้กอง! เรื่องมันเป็นอย่างนั้นแหละ ผมกลับเข้าค่ายระหว่างทางบังเอิญไปเจอจ่าหลินเข้า ถือเป็นเรื่องบังเอิญล้วนๆ เจอกันโดยบังเอิญจริงๆ!"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
ฟังคำอธิบายที่ทั้งคู่ตีบทแตกกลมกล่อมจบ จ้าวหมิงฮุยก็เข้าใจทันที น้ำเสียงผ่อนคลายลง: "โอ้ อย่างนี้นี่เอง ข้ายังคิดว่าไอ้หนูแกกลับมาประจำการจริงๆ ซะอีก ทำเอาตกใจไปหมด"
หลินอี้มุมปากยกยิ้มเยาะ: "เหอะ ถ้าผมกลับมาประจำการที่กองร้อยยานเกราะหนึ่งเราจริงๆ จะมามัวออกตัวเงียบๆ แบบนี้เหรอ ถ้ากลับมาจริง ผู้กองจ้าวใหญ่ไม่ต้องสั่งทั้งกองร้อยออกมาเรียงแถวต้อนรับผม พร้อมจุดประทัดฉลองสามวันสามคืนกันเลยเหรอ"
จ้าวหมิงฮุยปลายสายด่าหัวเราะทันที: "ไปให้พ้น! ไอ้บ้านี่ ตอนนี้จะชวนออกไปกินเหล้าสักมื้อยังอิดออดผลักไสสารพัด แล้วข้าจะไปต้อนรับแกเรียงแถวเหรอ? ฝันไปเถอะ!"