ทุกคนพูดกันคนละคำสองคำ ยิ่งพูดยิ่งดูน่าเหลือเชื่อ เรื่องเล่าลือที่ฟังผ่านหูมาร้อยเรียงกันก็ผุดออกมาทีละเรื่อง
บ้างก็บอกว่าได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาตอนกลางคืน บ้างก็บอกว่าตอนขึ้นยามได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา บ้างก็บอกว่าเห็นแสงเงาขยับไหวอยู่หลังเขาในตอนกลางคืน ดูผิดปกติชวนขนลุกนัก
แถมเรื่องพวกนี้ยังเกิดขึ้นตอนเวรยามช่วงตีสองถึงตีสี่อีกต่างหาก
ข่าวลือยิ่งแพร่กระจายหนักเข้าไปอีก ไม่ทันไร เรื่องเวรยามหลังเขาที่ปกติธรรมดาก็ถูกเล่าจนชวนขนลุก กลายเป็นเรื่องน่าหวาดกลัว สร้างความหวาดวิตกให้กับทุกคน
เกาเฟิงยิ่งฟังก็ยิ่งใจสั่น หลังเริ่มเสียวๆ ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นโดยไม่รู้ตัว ความหวาดกลัวในใจค่อยๆ ผุดขึ้นทีละนิด
คนข้างๆ ที่มองออกว่าเขากำลังกลัว ก็จงใจแซวเล่นว่า "ยังไงล่ะเกาเฟิง ได้ยินพวกเราพูดแบบนี้แล้ว ไม่ได้ขี้หดหรือกลัวไปใช่ไหม?"
ถูกจับได้ต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ เกาเฟิงหนุ่มผู้อยากเอาชนะจะยอมรับว่ากลัวได้ยังไง รีบยืดหลังตรงทันที กดความวุ่นวายในใจลงไปอย่างแรง พยามพูดแข็งๆ ว่า "ผมจะไปกลัวอะไร? หลอกตัวเองกันไปเองทั้งนั้นแหละ! ค่ายทหารที่ไหนมีพลังสุจริตเข้มข้นขนาดนี้ จะไปมีอะไรแปลกๆ ได้ยังไง!"
"พูดแบบนี้แหละถูกแล้ว" มีคนรีบสอดขึ้นมาทันที พลางช่วยปลอบใจทุกคน "ที่แท้ก็เป็นเรื่องหลอกตัวเองกันเองทั้งนั้น มันจะมีผีสางอะไรได้ กลางคืนมันเงียบเกินไป ตัวเองคิดไปเองทั้งนั้นแหละ"
หลี่ต้าหนิวเพื่อนผู้ซื่อตรงแสนจริงใจก็ตบอกตบหน้าอกรับคำด้วย น้ำเสียงจริงใจเสียเหลือเกิน "ข้าไม่เคยเชื่อเรื่องผีสางอะไรพวกนี้หรอก ลือกันไปเองทั้งนั้น! เกาเฟิง นายตั้งใจยามเถอะ ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก!"
ทุกคนต่างพูดเสริมให้กำลังใจกันใหญ่
เกาเฟิงสูดหายใจเฮือกใหญ่ พยายามตั้งสติไว้ แล้วพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น "อืม! ผมไม่กลัว!"