ซ่งเหวินกับจ้าวฮั่นตัวแข็งไปทั้งร่างในเวลาเดียวกัน ใจหายวาบ ทั้งคู่สบตากันสั้น ๆ เดาไม่ออกว่าจู่ ๆ หลินอี้เรียกชื่อพวกเขาหมายความว่าอะไร ยิ่งไม่รู้ว่าหมอนี่กำลังจะเล่นอะไรกันแน่
แต่เมื่อออกคำสั่งแล้ว พวกเขาทำได้เพียงก้าวออกจากแถว ยืนตรง ชานรับพร้อมกันว่า "ครับ!"
น้ำเสียงของหลินอี้ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโมโห "พวกนายสองคนตอนกลางวันไม่ได้กินข้าว ลงฝึกหนักทั้งช่วงบ่ายโดยที่ท้องว่างแบบนี้ เสี่ยงเป็นลมน้ำตาลตกหรือบาดเจ็บจากแรงหมดได้ง่าย ส่งผลต่อความปลอดภัยในการฝึกโดยรวม"
"ดังนั้นการฝึกเสริมสมรรถภาพในช่วงต่อไป พวกนายไม่ต้องคุมหมู่และฝึกตามไปด้วย ให้ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างสนาม แค่ดูเหล่าทหารแต่ละหมู่ฝึกก็พอ"
สิ้นเสียง ซ่งเหวินกับจ้าวฮั่นก็ยืนตะลึงคาที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอึ้งงง
เดิมทีทั้งคู่เตรียมใจจะกัดฟันสู้กับช่วงบ่ายอันโหดหินมรณะอยู่แล้ว กลับคาดไม่ถึงว่าหลินอี้จะใจดีสงสารพวกเขากระทันหัน?
นี่มันต้องมีกลลวงอะไรแน่ ๆ?
หรือว่าไอ้หนูนี่คิดลูกไม้ใหม่อะไรมาทรมานพวกเขาอีกแล้ว?
ทว่าผ่านไปเพียงสองวินาที ทั้งคู่ก็ปิ๊งแว่บทันที หันขวับไปมองเฉินซานที่อยู่ในแถวพร้อมกัน แววตาพลันเปลี่ยนไป
พวกเขาสองคนไม่ได้กินข้าวเลยได้รับการยกเว้นฝึกเป็นผู้สังเกตการณ์ แต่ทำไมเฉินซานต้องคุมหมู่ฝึกเต็มรูปแบบด้วย?
คำตอบมันโจ่งแจ้งอยู่แล้ว เฉินซานได้กินอะไรมาตอนกลางวัน!
ไอ้บ้านี่ มันหักหลังมิตรภาพสหายของพวกเรา?
ตอนนั้นเอง เฉินซานที่อยู่ในแถวก็สมองอื้อไปหมด ยืนงงเป็นไก่ตาแตก
ปัดโธ่! ไอ้หลินอี้นี่ยังไม่เลิกอีกเหรอ! เล่นบทเดิมอีกแล้ว!
ทันใดนั้นเอง เสียงของหลินอี้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง จงใจเร่งระดับเสียงให้ดังขึ้น ให้ทหารทั้งสนามกับนายหมวดผู้สังเกตการณ์อีกสองได้ยินชัดแจ๋ว "พี่หัวหน้าหมู่หนึ่ง ออกมา"