บ่ายสองโมงตรง
เสียงนกหวีดปลุกแหลมคมเสียดแทงทะลุทุกห้องนอน
พักกลางวันจบลง เหล่าทหารทั้งหมวดได้ยินเสียงก็สะดุ้งตื่น พร้อมใจกันสะบัดผ้าห่มลุกขึ้น ขยี้ตาปรือๆ รีบลงจากเตียง จัดเครื่องแต่งกายและที่นอนตามมาตรฐานกิจวัตรภายใน
ยกเว้นก็แต่เฉินซานที่เพิ่งถูกย้ายไปนอนเตียงบนตรงทางเข้าประตู ในใจอัดแน่นด้วยความหงุดหงิด หลับได้สบายอกสบายใจเกินเหตุ
แถมลมจากช่องประตูยังพัดโกรกเข้าใส่ผ้าห่มตลอด ร่างกายเลยแข็งทื่อไปหมด
ได้ยินเสียงนกหวีดปลุก เขารีบร้อนจะลงจากเตียง ลืมไปเลยว่ายังไม่ชินกับความสูงของเตียงบน นึกว่ายังเป็นทหารเก่าฝีมือดีอยากอวดความคล่องแคล่ว อาศัยขอบเตียงดีดตัวตีลังกาลงมาซะงั้น
แผละ!
ดังสนั่นหวั่นไหว เฉินซานร่วงลงมานั่งเต็มก้นบนพื้นปูนแข็งๆ
"โอ๊ย! ซี้ด..."
เขาเจ็บจนหน้าเหยเก รู้สึกเหมือนก้นแตกเป็นเสี่ยงๆ
เสียงไม่คาดฝันทำเอาทั้งห้องนอนสะดุ้ง ทหารทั้งหมู่หนึ่งหันขวับมามองตาเดียวกัน ทั้งห้องแข็งทื่อ ตาเบิกกว้างค้างอยู่กับที่ เงียบกริบ
พี่หัวหน้าหมู่... สุดยอดเลยนะ
นี่ไปปลดล็อกท่าใหม่ในการลงเตียงมาหรือไง แต่ดูท่าทางแล้ว เจ็บไม่ใช่เล่น แถมท่าทางยังไม่เป็นมิตรกับก้นเอาเสียเลย
ตัวเฉินซานเองก็งง นั่งอยู่บนพื้นตั้งนานกว่าจะได้สติ สมองโล่งปลอดโปร่ง นิ่งค้างไปหลายวินาที สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
ฉันเป็นใคร?
ฉันอยู่ที่ไหน?
ฉันกำลังทำอะไรอยู่วะ!
เป็นถึงพี่หัวหน้าหมู่ตัวเก๋าประจำกองร้อย วันดีๆ สั่งลูกน้องสง่างาม ดันพลาดท่าตื่นกลางวันตกจากเตียงบนลงมาหน้าแหกกลางวง