การฝึกเพิ่มสมรรถภาพจบลงอย่างรวดเร็ว เหล่าทหารแต่ละหมู่ต่างหอบแฮ่ก ๆ เข้าแถวพัก
เฉินซานเครียดตลอดเวลา ต้องคุมนักรบทั้งสามหมู่ให้ฝึกไปพร้อม ๆ กัน แต่จังหวะยังคุมได้ดี แถวไม่เละเทะ
อย่างที่เขาคิดไว้ ฝีมือการควบคุมกำลังพลของเขานั้นไร้เทียมทาน ไม่ว่าจะในหมวดหรือในกองร้อย ในหมู่สิบโทด้วยกัน เขาคือตัวท็อป
แต่ก็เพราะงี้แหละ เขาถึงไม่ยอมใคร ถ้าไม่ใช่วันนั้นที่พี่เหลยใช้ไม้แข็งเล่นงานเขาจนสยบ เขาก็ไม่มีทางยอมหรอก
หลินอี้ค่อย ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าเฉินซาน กวาดตามองเขาทั่วร่าง "ความสามารถของพี่หัวหน้าหมู่หมวดหนึ่งไม่เลวนี่นา คุมทั้งสามหมู่ฝึกเองได้ตลอดร่องตลอดแนว ไม่มีสะดุด ฝีมือคุมทหารแข็งแกร่งจริง สมกับเป็นหัวหน้าหมวดมือเก๋า"
ได้ยินคำชม เฉินซานในใจกลับไม่ยอม ความหยิ่งก็พองขึ้นทันที หลังยืดตรงเชียว
เรื่องนี้เขารู้ดีแก่ใจ
ก็แค่ดวงซวย ทุกครั้งที่สอบเลื่อนขั้นก็พลาดนิดเดียว ไม่งั้นได้เข้าอบรมต่อโรงเรียนนายร้อยไปนานแล้ว
จะต้องมาถูกไอ้เด็กใหม่หมาด ๆ อย่างหลินอี้มาจับหัวกดแบบนี้อีกหรือ?
แต่ต่อหน้านักรบทั้งหมวด เขาไม่กล้าล้ำเส้น ได้แต่กดอารมณ์ไว้ "รายงานผู้หมวด ต้องขอบคุณที่คุมเชิงให้ครับ ผมแค่ทำตามคำสั่ง ไม่ได้ใช้อะไรมาก"
หลินอี้พยักหน้าแบบตั้งใจ "อืม ข้อนี้ก็จริง พี่หัวหน้าหมู่หมวดหนึ่งรู้ตัวดีนี่ ดีมาก เอาไว้แบบนี้"
ร่างเฉินซานแข็งทื่อไปทั้งตัว ลมอะไรมันอัดแน่นอยู่ในอก ขึ้นก็ไม่ขึ้น ลงก็ไม่ลง กล้ามเนื้อที่แก้มกระตุกแรงสองที แทบแตก