ในขณะที่ทั้งหมวดต่างซึมซับประเด็นสำคัญเหล่านี้กันหมดแล้ว หลินอี้ก็สีหน้าจริงจัง ตกลงขั้นสุดท้ายเกี่ยวกับมาตรฐานการสอบวัดผลเชิงปฏิบัติการที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ทันที: "ต่อไปนี้ยกเลิกการฝึกแยกสาขาวิชา การฝึกยิงปืนครั้งนี้จะดำเนินการสอบวัดผลแบบสามรายการต่อเนื่องรวมเป็นหนึ่งเดียว"
เขาชี้ไปข้างหน้าสู่สนามยิงปืนทั้งผืน เสียงชัดเจนและมีพลัง: "กระบวนการโดยรวมไม่มีการหยุดพัก เชื่อมต่ออย่างไร้รอยต่อ ยิงเป้าหน้าอกวงแหวนระยะหนึ่งร้อยเมตรในท่าคว่ำเสร็จ โดยไม่มีการพักฟื้น ให้เปลี่ยนท่าทันที ทำการยิงสลับในท่าคุกเข่าและท่ายืนแบบไม่มีที่พึ่ง"
"เมื่อการยิงสลับสิ้นสุดลง ไม่ต้องออกจากแนวยิง เชื่อมต่อไปยังการยิงเป้าปรากฏแฝงอย่างรวดเร็วโดยตรง สุดท้ายทำการยิงติดตามเป้าเคลื่อนที่แนวนอนให้เสร็จ"
"กระบวนการทั้งหมดทำได้อย่างต่อเนื่อง ห้ามลุกขึ้นพักระหว่างทาง ห้ามเล็งใหม่ทบทวน"
"การยิงต่อเนื่องสี่รายการ คะแนนรวมทั้งหมด 60 วงเป็นเกณฑ์ผ่าน"
วินาทีที่เสียงพูดจบลง สนามยิงปืนทั้งผืนเงียบกริบราวกับความตาย
จ่าหมวดทั้งสามถึงกับตาวาววับราวกับแผ่นดินไหว มึนงงอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
แม้แต่เหลย์จิ้งถิงที่อยู่ข้างๆ ก็ขมวดคิ้วอย่างฉับพลัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง
เหลย์จิ้งถิงอดไม่ได้ที่จะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล: "ผู้หมวดหลิน มาตรฐานการสอบวัดนี้ตั้งไว้สูงเกินไปหรือไม่?"
เขารู้กฎการฝึกยิงปืนปกติของกองร้อยเป็นอย่างดี จึงพูดถึงสถานการณ์ปัจจุบันของการฝึกหน่วยรากหญ้าทันที: "การฝึกของหน่วยรากหญ้ามาโดยตลอดเป็นการฝึกแยกสาขา ท่าคว่ำก็แยก ท่าคุกเข่ายืนก็แยกฝึก เป้าปรากฏแฝงและเป้าเคลื่อนที่ก็สอบวัดแยกกัน"
"จุดประสงค์ก็เพื่อให้ทหารแต่ละนายซึมซับท่าทางได้อย่างทั่วถึง ควบคุมจังหวะการลั่นไกของเป้าหมายแต่ละประเภทได้อย่างแม่นยำ"