"พรวด!"
เหล้าที่เพิ่งเข้าปากหลินอี้ถูกพ่นพรวดออกมาตรงนั้นเลย
ให้ตายเถอะ ผู้หญิงนี่มันมีอาการ! มีอาการชัด ๆ!
เขาหัวเราะแหะ ๆ ว่า "อาจารย์หลี่ นี่คงไม่ต้องมาลองเชิงผมแล้วมั้ง?"
ครึ่งปีมานี้หลี่ซูหว่านทำท่าเดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกล เล่นตัวตลบตะแลง เขาเลยรู้สึกมาตั้งนานแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ปกติ ตอนนี้มองดูแล้ว ตัวเองนี่แหละที่ฉลาดจริง ๆ
หลี่ซูหว่านส่ายหน้า สายตาจริงจังอย่างมาก "ครั้งนี้ไม่ได้ลองเชิง เป็นเรื่องจริง"
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงชอบหลินอี้ อาจเป็นเพราะหลินอี้ปฏิเสธเธอหลายครั้งหลายหน หรือไม่ก็เพราะหลินอี้โผล่มาในสายตาเธอทั้งวัน ทำให้เธอคิดถึงแต่หลินอี้ทั้งวัน เลยชอบขึ้นมาซะงั้น?
เธอก็ไม่รู้จริง ๆ นั่นแหละ
แต่ไม่เป็นไร ชอบก็คือชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ นิสัยเธอเป็นคนตามใจตัวเองอยู่แล้ว แล้วก็ตรงไปตรงมามากด้วย
ชอบก็แสดงความรักออกไปเลยสิ ไม่ชอบก็ปฏิเสธไปตรง ๆ เลย จะอ้ำอึ้งลังเลทำไมกัน
จู่ ๆ บรรยากาศก็เงียบกริบ
หลินอี้ใจหายวูบ รีบหัวเราะแหะ ๆ ว่า "อาจารย์หลี่ คุณชอบผมตรงไหนล่ะ? ผมจะได้เปลี่ยนให้ถูก"
หลี่ซูหว่านยิ้ม "เออ เอาเถอะ ในเมื่อนายคิดว่าฉันล้อเล่น ก็แล้วแต่"
หลินอี้ไม่กล้าต่อความ ต่างคนต่างยกแก้วรัวใส่ปากไม่หยุด
ไม่นาน หลินอี้ก็ตัวโยน ล้มตัวลงบนเตียงแบบไม่ทันตั้งตัว ไม่กี่วินาทีก็มีเสียงหายใจสม่ำเสมอ ทำท่าหลับสนิทไร้สติ
หลี่ซูหว่านนั่งอยู่ที่เดิม มองผู้ชายที่หลับสนิทบนเตียงเงียบ ๆ นานมาก
จากนั้นก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น เก็บของบนโต๊ะทีละเล็กทีละน้อย ทั้งไม้เสียบที่เหลือ ขวดเหล้า ขยะ เช็ดโต๊ะที่รกให้สะอาด จนห้องกลับมาอยู่ในสภาพเดิมที่ดูเป็นระเบียบ