ก๊อก ก๊อก ก๊อก
หลินอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย แปลกใจไม่น้อย
เวลานี้เขาอยู่คนเดียวข้างนอก ไม่มีใครรู้ที่พักของเขา ใครจะจงใจมาตามหาถึงที่?
เขาลุกจากเตียง เดินไปเปิดประตูตามสบาย
คนที่ยืนอยู่หน้าประตู คือหลี่ซูหว่านนั่นเอง
เธอสวมชุดลำลองเรียบง่าย ผมยาวสยายพาดบ่าอย่างอ่อนโยน หน้าตาสะอาดหมดจด
ผู้หญิงคนนี้มาหาเขาทำไม?
ไม่สิ แล้วเธอรู้ได้ไงว่าเขาอยู่ที่นี่!
หลินอี้เอ่ยออกไปโดยไม่รู้ตัว: "อาจารย์หลี่?"
หลี่ซูหว่านมองท่าทางงุนงงของเขา อธิบายตรง ๆ ว่า: "คุณปู่เธอโทรหาคุณปู่ฉัน บอกว่าเธอมีปัญหากับที่บ้าน ออกจากบ้านชั่วคราว เป็นห่วงว่าเธออยู่คนเดียวข้างนอกอาจไม่ปลอดภัย ให้ฉันมาดูสถานการณ์ของเธอ"
หลินอี้ได้ฟังก็เข้าใจทันที
ปู่หลินเจี้ยนจวิน พ่อหลินกั๋วตง อยู่ในยันเฉิงมาหลายปี เส้นสายหยั่งรากลึก นับว่าเป็นระดับพราหมณ์ในความหมายทางโลก
แค่อยากตามรอยเขาในเมืองนี้ สำหรับพวกเขา ก็แค่เรื่องง่าย ๆ
เขาเพิ่งเช็คอินไม่ทันไร ตามหลังมาติด ๆ ก็รู้ที่อยู่แล้ว ไม่แปลกเลยสักนิด
หลินอี้ยิ้มอย่างสุภาพ: "ลำบากอาจารย์หลี่ที่ต้องมาเป็นพิเศษ แล้วก็รบกวนกลับไปบอกด้วย ผมสบายดี ไม่ได้งอน ไม่ได้มีเรื่อง แค่อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียวสักพัก"
ตอนนี้เขาแค่อยากอยู่คนเดียว อย่าว่าแต่หลี่ซูหว่านเลย ถึงแม่มาเอง เขาก็ไม่อยากเจอ
แต่หลี่ซูหว่านกลับไม่ได้จากไปตามน้ำ กลับเงยหน้ามองเขา: "ไม่เชิญฉันเข้าไปนั่งหน่อยเหรอ?"
หลินอี้ชะงักไปเล็กน้อย อึ้งไปสองวิ: "เข้ามาเถอะ"
พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว พี่ใหญ่ท่านนี้ยังจะขอเข้าไปนั่งอีก เขาก็คงไล่คนไปจริง ๆ ไม่ได้น่ะสิ ยังไงเสี่ยปู่ก็ยังมีมิตรไมตรีกันอยู่