พอเห็นคะแนนชัด ๆ หลินอี้ก็ถอนหายใจยาว
เฮ้อ~ สบายใจละ!
ตอนที่หลินอี้กำลังอารมณ์ดี ดี๊ด๊าเต็มที่ มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น
ก้มดู หน้าจอโชว์ชื่อคนโทรมาเลยว่า หลี่ซูหว่าน
หลินอี้อึ้งไปสองวิ แล้วก็กดรับแบบไม่คิดอะไร
สายเพิ่งติด หูฟังก็ลอยมาเสียงหลี่ซูหว่านทันทีว่า “ยินดีด้วยนะ หลินอี้ 581 คะแนน ยอดเยี่ยมมาก"
"พอครูทุกคนในห้องรู้คะแนนเธอ ก็ดีใจกับเธอจริง ๆ ไม่มีใครไม่ทึ่งในความมุ่งมั่นกับใจสู้ของเธอ"
นี่ไม่ใช่คะแนนของเด็กมอปลายธรรมดา นี่คือคะแนนของทหารผ่านศึกคนหนึ่งที่ห่างหายจากวงการเรียนไปหกปี ทิ้งการเรียนไปหกปี ปลดประจำการแล้วกลับมาเริ่มใหม่ตั้งแต่ศูนย์เพื่อเรียนซ้ำชั้น
แถมเวลาเรียนซ้ำก็ไม่นาน แค่ไม่กี่เดือนเอง!
ในสายตาครูกับผู้บริหารโรงเรียนนี่เรียกว่าเรื่องมหัศจรรย์แล้ว
หลินอี้เกรงใจสุด ๆ ว่า “ขอบคุณอาจารย์หลี่ที่โทรมายินดีกับผมโดยเฉพาะ แต่ก็เป็นเพราะการบ่มเพาะของอาจารย์ทุกคนด้วยครับ”
หลี่ซูหว่านปลายสายหัวเราะเบา ๆ “อย่าถ่อมตัวนักเลย เธอสู้ด้วยตัวเองทั้งนั้น เมื่อคะแนนออกแล้ว สอบติดแล้ว อาจารย์เลี้ยงข้าวฉลองหน่อยดีไหม"
หลินอี้อ้าปากตอบอัตโนมัติ “ตามหลักผมควรเป็นคนเลี้ยงอาจารย์ต่างหากครับ”
หลี่ซูหว่านสวนทันควัน “ดีเลย งั้นเธอกำหนดวันมา ส่งที่อยู่ให้ฉัน ฉันว่างตลอด”
รอยยิ้มหลินอี้ค้างแข็ง
คุณพระคุณเจ้า! พี่สาวครับ เราแค่เกรงใจกันเฉย ๆ ไม่ใช่เหรอครับ นี่มาเอาที่อยู่ กำหนดวันเลยล่ะ
นี่มันใช่เหรอ
หลินอี้ยิ้มตอบ “อ้อ วันนี้ไม่ได้ครับอาจารย์หลี่ พอดีผมมีธุระส่วนตัวนิดหน่อย ไม่ค่อยสะดวก"