ร้านค้าสวัสดิการประจำกองร้อยเปิดประตูค้างไว้
หลินอี้หิ้วถุงขนมป่องเปี่ยมเดินออกมาแบบเรื่อย ๆ ในถุงพลาสติกอัดแน่นไปด้วยขนมปังกรอบ ขนมปัง เครื่องดื่มชูกำลัง แถมโค้กเย็นเจี๊ยบอีก
ก่อนหน้านี้ที่ลานจอดรถ เขาสั่งลงโทษพี่หัวหน้าหมู่ทั้งสาม พลางคุมการฝึกตลอดเวลา ไม่ได้แวะไปกินข้าวเที่ยงที่โรงเลี้ยงเลยสักนิด
บ่ายนี้หน่วยมีฝึกซ้อมประสานงานยานเกราะหนัก ถ้าท้องว่างฝืนลากสังขารบ่ายนี้ ทั้งพละและวิชาทหารไม่มีทางรอดแน่ เขาเลยเดินดิ่งเข้าร้านสวัสดิการเลย ซื้อเสบียงเติมพลังซะหน่อย
เขาฉีกซองขาเป็ดพะโล้สูญญากาศด้วยมือข้างเดียว กัดขาเป็ดกลิ่นหอมเนื้อนุ่มตุ่ยไปพลางเดินไปพลาง
ของกินจากร้านสวัสดิการประจำกองร้อยนี่มันหอมฟุ้งจริง ๆ
นึกย้อนไปสมัยยังไม่ปลดประจำการ เขาก็ชอบแวะเวียนมาซื้อของกินที่นี่เป็นประจำ
ไม่ใช่ว่ากินไม่อิ่ม หรือกับข้าวไม่อร่อยหรอกนะ แค่ปากมันอยากเคี้ยวเล่น แก้เลี่ยนปากเฉย ๆ
พอนานไปถึงได้รู้ตัวว่า นี่มันไม่ใช่การแก้เลี่ยนแล้ว มันคือการกินเอาบรรยากาศ
เออ ก็ในค่ายทหารมันแห้งแล้งเกินเหตุ แถมทำให้คนเซ็งง่ายมาก สภาพแวดล้อมเหมือนถูกขังปิดตายระยะยาวเนี่ย จิตใจคนเรามันก็ปรวนแปรได้เหมือนกัน
ในสถานการณ์แบบนี้ ของในร้านสวัสดิการก็เหมือนกุญแจที่ไขกรงขังนี้ได้ชั่วครู่ แทะของจากร้าน กับเด็กนักเรียนแอบเล่นมือถือในคาบมันก็อารมณ์เดียวกันนั่นแหละ
แต่ถึงรู้อย่างนี้แล้ว ตอนนี้เขากินขนม ก็ยังรู้สึกว่าอร่อยกว่าข้างนอกอยู่วันยังค่ำ
กินขาเป็ดพลางเดินต้วมเตี้ยมกลับเข้าห้องนอนรวมใหญ่หมวดหนึ่ง
ในห้องเงียบกริบ ทหารส่วนใหญ่นอนแผ่อยู่บนเตียง กำลังพักสายตาเตรียมงีบกลางวัน