"รายงานครับ ทราบแล้ว!"
โจวหรานพยักหน้าหงึก ๆ กลั้นหัวเราะ อธิบายว่า: "ค่ายฝึกพิเศษเหยี่ยวหิมะ ไม่ใช่หน่วยรบประจำการจริง ๆ หรอกครับ ก็คือค่ายฤดูร้อนแบบทหารสำหรับวัยรุ่นที่ฮิตในเน็ตนั่นแหละ!"
"รับเฉพาะเด็กดื้อ เด็กมีปัญหา ฝึกระเบียบวินัยทางกายภาพระบบปิด มีอยู่เกลื่อนไปหมด!"
"สโลแกนที่โปรยในเน็ตคือ หนึ่งวันคนเหยี่ยวหิมะ ตลอดชีวิตวิญญาณเหยี่ยวหิมะ!"
ทันทีที่ฟังจบ หลงอู่ก็ตัวแข็งราวกับถูกฟ้าผ่า สมองอื้ออึงไปหมด
อ๋อ ที่แท้ก็ไอ้นี่เอง
พูดอีกอย่างก็คือ การเข้าเป็นทหารหนที่สองของเขาก็คือ ออกจากค่ายฝึกแบบนั้น แล้วสอบเข้าโรงเรียนนายร้อยได้ เลยถือว่าเข้าเป็นทหารหนที่สองงั้นหรือ?
ถ้าอย่างนั้น ถ้าเขาเคยไปทำเนียบดำขึ้นมา จะเรียกตัวเองว่าผู้นำสูงสุดแห่งทำเนียบดำได้ไหม?
เชี่ย!
หวังเหว่ยจื้ออึ้งไปก่อน วินาทีต่อมามุมปากก็ยกสูงอย่างบ้าคลั่ง กลั้นหัวเราะที่อุตส่าห์เก็บไว้อยู่นานไม่อยู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันขบขัน
ที่แท้ก็เป็นแค่เด็กหนุ่มที่เคยไปค่ายฤดูร้อนทหาร ไม่ใช่ทหารปลดประจำการจากหน่วยรากหญ้าจริง ๆ นี่เอง!
มิน่าล่ะ กิจวัตรภายในทำซะยับเยิน กระบวนท่าก็ล้วนแต่สวยแต่รูป ไม่มีพื้นฐานแน่นปึ้กแบบทหารเก่าสักนิด!
หน้าของหลงอู่ดำปิ๊ดปี๋ จากเมื่อครู่ยังย่ามใจ ทิฐิเต็มเปี่ยม ตอนนี้กลายเป็นตัวตลกสุดฮาของทั้งแถว ความอับอาย ขัดเคือง โกรธแค้นประดังประเดเข้ามา อยากจะมุดแผ่นดินหนีไปเดี๋ยวนั้น
เขาจ้องอวี๋จื้อฮุ่ยที่ทำหน้าเท่ เข่นเขี้ยวตะโกน: "นี่คือการเข้าเป็นทหารหนที่สองของแกเรอะ!"