อวี๋จื้อฮุ่ยยืนตัวตรง ไหล่และหลังตึงเปรี๊ยะ ทุกอิริยาบถล้วนสุขุมและคล่องแคล่วแบบทหารเก่า ฝีเท้าเป็นระเบียบ แววตาเฉียบคม จิตวิญญาณดูดีเป็นพิเศษ มองเผินๆ ก็รู้ว่าเป็นท่าทางที่ผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดและผ่านการขัดเกลาในค่ายทหารมายาวนาน
คนนี้ก็คือเจ้าของห้อง 603 ไอ้หนุ่มที่อ้างว่าตัวเองเข้าเป็นทหารหนที่สอง อวี๋จื้อฮุ่ยนั่นเอง
อวี๋จื้อฮุ่ยหยุดยืนตรงหน้าเหล่าคนใหม่ รูปร่างตั้งตรงเหมือนต้นสน สีหน้าเคร่งขรึมมั่นใจ วางมาดเป็นรุ่นพี่ทหารเก่าเต็มพิกัด เรียกว่ากระแทกออร่า
หลงอู่ยืนอยู่ข้างๆ มองดู “สุดยอดคนใหม่” ของตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มและลำพองใจ มุมปากยกขึ้นจนกดไม่อยู่
สมแล้วที่เก็บของดีได้ มีทหารเก่าที่เข้าเป็นทหารหนที่สองขนาดนี้อยู่ในห้องคอยกู้หน้า ไม่ว่าจะเรื่องกิจวัตรภายในหรือสมรรถภาพทางกาย เทอมนี้เขากดหัวหวังเหว่ยจื้ออยู่หมัดแน่!
กลับมามองหวังเหว่ยจื้อที่อยู่ข้างๆ หน้าดำเป็นตอตะโก๊ ไม่มีที่สีขาวสักนิด
ในใจเขามีแต่ความอึดอัดและไม่ยอมแพ้ แต่ก็ระบายออกไปไหนไม่ได้
แม่งเอ๊ย ก็แค่ทหารเก่าที่เข้าเป็นทหารหนที่สองไง ต้องถึงกับวางก้ามใหญ่ซะขนาดนั้นเลย? คิดว่าไม่มีใครเทียบได้รึไง?
ให้ตายเถอะ อิจฉาจริงๆ นะ…
ถ้าไอ้อวี๋จื้อฮุ่ยนี่เป็นคนใหม่ที่ผมดูแลอยู่ละก็ ตอนนี้คนที่ยิ้มอยู่คงเป็นผมไปแล้ว
หลงอู่เชิดคางขึ้นอย่างลำพองใจ สั่งว่า “อวี๋จื้อฮุ่ย โชว์วิธีพับผ้าห่มทหารแบบมาตรฐานให้ดูสักรอบ ท่าทางถูกต้อง ขั้นตอนชัดเจน ให้ทุกคนได้ดูแบบอย่างและเรียนรู้กัน”
“รับทราบ! รับรองทำภารกิจสำเร็จ!”
อวี๋จื้อฮุ่ยตอบรับเสียงดัง น้ำเสียงกังวานหนักแน่น มั่นใจสุดๆ จนไม่มีอะไรจะเกินไปกว่านี้แล้ว