เขากลั้นความใจสั่นไว้ในอก สีหน้าไม่ไหวติง แล้วซักต่อเสียงเรียบ: "ถามอีกที ไอ้ผู้หมวดฝึกงานนี่มันมาจากไหน"
"ก็...จบจากโรงเรียนนายร้อย เพิ่ง...เพิ่งลงกองร้อยเป็นผู้หมวดฝึกงานน่ะครับ..."
โจวเหลยหรี่ตาลงเล็กน้อย ย้ำถาม: "เป็นทหารเก่าที่เลื่อนขั้นขึ้นมา หรือจบจากโรงเรียนนายร้อยสี่ปีเต็มตามระบบ"
"เป็นนายทหารที่จบจากโรงเรียนนายร้อยตามระบบครับ..." ทหารใหม่ตอบตามตรง
สุดท้าย โจวเหลยก็ถามคำถามที่สำคัญที่สุด: "ผู้หมวดหลินนี่ฝีมือเป็นยังไง รู้จักวิธีคุมทหารไหม พละกำลังกับความเชี่ยวชาญทางทหารดีแค่ไหน"
ทหารใหม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: "รายงานหัวหน้าหมวด...พวกเราหัวหน้าหมวดด้วยกันคุยลับ ๆ ว่า ผู้หมวดฝึกงานคนนี้เป็นแค่รูปสวยหรู พูดได้แต่ทฤษฎีโหล ๆ ในหนังสือ เก่งแต่ปาก พละกำลังห่วยแตก เทียบกับทหารเก่าที่อยู่แนวหน้าไม่ได้เลย..."
ฟังคำตอบจบ โจวเหลยก็โล่งอก ความตึงเครียดในกายค่อย ๆ คลายลง ยกมือขึ้นโบกเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ: "พอแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว กลับไปเข้ากองฝึกได้"
"ครับ! ขอบคุณหัวหน้าหมวด!" ทหารใหม่ราวกับได้อภัย ลุกพรวดแล้ววิ่งกลับเข้าห้องฝึกทันที ไม่กล้าหายใจรดต้นคอแม้แต่วินาทีเดียว
ในโถงทางเดินเหลือเพียงโจวเหลยคนเดียว เขาถอนหายใจยาว ๆ สีหน้าที่เคร่งเครียดค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
ไม่ผิดแน่ ไม่ใช่หลินอี้คนที่ตัวเองรู้จักเด็ดขาด
ถ้าเป็นหลินอี้ในความทรงจำจริง ๆ ต่อให้หัวหน้าหมวดสามคนนินทาลับหลัง เกลียดจนแทบกัดฟัน ใครจะกล้าแม้แต่จะปริปากพูดจาไม่ดีสักครึ่งคำ