br />พอเสียงนั้นดังจบลง เหล่าทหารที่กำลังฝึกอยู่ทุกคนต่างหยุดมือ พากันเดินไปรุมล้อมรอบตู้จำลองหลักหมายเลขหนึ่ง กันเป็นชั้นๆ ทั้งด้านในและด้านนอก
ทุกคนอยากเห็นว่าผู้หมวดฝึกงานที่ทั้งเก่งภาคทฤษฎีและสอนได้สุดยอดคนนี้ พอลงมือจริงจะทำคะแนนออกมาได้สูงแค่ไหน
เฉินซานสีหน้าตึงเครียด เต็มไปด้วยความหวังและแอบมีความไม่พอใจปนอยู่เล็กน้อย ซ่งเหวินยืนตัวตรง จ้องมองแผงควบคุมไม่ละสายตา ส่วนจ้าวฮั่นที่คอยดูอยู่ตลอดก็วางเครื่องดื่มในมือลง แล้วหันไปมองตู้จำลองอย่างจริงจัง
หลินอี้ลุกลงไปนั่งในที่นั่งคนขับอย่างคล่องแคล่ว สวมหูฟังสื่อสาร แล้วยกมือโบกให้เหล่าทหารที่ยืนรายล้อมอยู่รอบๆ พูดว่า "ทุกคนขยับมาด้านหน้าให้หมด มองรายละเอียดทุกท่วงท่าให้ชัด อย่าเผลอแม้แต่วินาทีเดียว"
พูดจบเขาก็เริ่มปรับอุปกรณ์ พร้อมกับสาธิตจริงและอธิบายประกอบไปด้วย
"อย่างแรก หลังต้องห่างจากพนักพิงหนึ่งนิ้ว อย่าพิงพนักพิงตายตัว เวลารถจำลองสั่น ให้ล็อกข้อมือไว้แน่น เกร็งแกนกลางลำตัวให้มั่นคง พอเล็งเป้าตรงใจกลางแล้ว อย่ารีบยิง รอจังหวะที่คลื่นสั่นตกถึงจุดต่ำสุด แล้วกลั้นหายใจ กดไกปืนโดยให้ร่างกายไม่ขยับแม้เสี้ยวนาที..."
ตุ้ม!
เมื่อกระสุนจำลองนัดสุดท้ายยิงออกไป แสงไฟบนจอจำลองก็ดับลง ข้อมูลผลสอบสีเขียวเด้งขึ้นมา ตัวเลขขนาดใหญ่ปรากฏต่อหน้าทุกคนอย่างชัดเจน
ความแม่นยำในการยิงครั้งนี้: 96%!
ช่วงเวลาที่ตัวเลขสว่างขึ้น ห้องฝึกจำลองยานเกราะทั้งห้องเงียบกริบไร้เสียง
เฉินซาน ซ่งเหวิน จ้าวฮั่น สามนายสิบผู้เก๋าประสบการณ์การรบมาแล้วนับร้อยครั้ง ถึงกับแข็งค้างกันทั้งสามคน รูม่านตาหดเกร็ง ปากอ้าค้าง ยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจสั่นสะเทือนราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม
ทั้งสามคนฝึกยิงจำลองยานเกราะมาหลายปี เคยนั่งในตู้จำลองจนมือชินทุกวัน พยายามเค้นฝีมือจนถึงขีดสุด สถิติสูงสุดในชีวิตของแต่ละคนก็ทำได้แค่ราวๆ 82% เท่านั้น ใช้พรสวรรค์ทั้งหมดที่มีก็ยังเอื้อมไม่ถึงประตู 90% สักที