พอฟังจบเหลย์จิ้งถิงเอ่ยชื่อขึ้นมา หลินอี้นิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาไม่มีความแปลกใจ มีแต่ความซาบซึ้งใจเต็มเปี่ยม
เย่ชู... หัวหน้าหมู่เย่
ตอนอยู่ที่สถาบันบัญชาการทหารบกจินหลิง เขาก็แข็งแกร่งมากแล้ว มีฉายาจ้าวปืน และผลการยิงก็ติดอันดับต้นๆ เสมอ
ถ้าไม่ใช่เพราะในครั้งนั้น ระหว่างการฝึกซ้อม เขาได้ดวลสไนเปอร์กับเขาข้ามพื้นที่ แล้วใช้ปืน 191 ยิงหัวเขาเร็วกว่าครึ่งวินาที ชื่อจ้าวปืนของหัวหน้าหมู่เย่จะต้องรักษาไว้ได้จนจบการศึกษาแน่นอน
แต่หัวหน้าหมู่เย่ก็ยังเก่งอยู่ดี ลงสู่หน่วยรากหญ้าได้แค่สองปี ก็มีฉายาจ้าวสังหารน้อยแห่งตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว
สุดยอด สุดยอดจริงๆ
แล้วมองกลับมาที่ตัวเอง นี่ก็ลงหน่วยรากหญ้าวันที่สองแล้ว หัวหน้าหมู่สามคนยังปราบไม่เสร็จเลย
เขาดึงสติกลับมา มองไปทางเหลย์จิ้งถิงข้างกาย อดถามออกไปไม่ได้: "เออ ผู้หมวดเหลย เย่ชูน่ะ เขาถามอะไรเกี่ยวกับผมบ้าง?"
เหลย์จิ้งถิงขยับข้อมือ ตอบอย่างไม่ใส่ใจ: "ก็ไม่มีอะไร แค่ถามเล่นๆ ว่าทำไมเธอเป็นดาวเด่นของโรงเรียนนายร้อยแท้ๆ หน่วยที่สบายๆ มีเส้นทางเติบโตดีๆ ไม่ไป กลับยื่นเรื่องขอมาเองที่กองร้อยยานเกราะหนึ่งที่ทั้งเหนื่อยทั้งลำบาก"
กองร้อยยานเกราะถึงสภาพแวดล้อมจะดีกว่าหน่วยในพื้นที่ห่างไกลที่ลำบากทุรกันดาร แต่ถ้าพูดถึงความเหนื่อยในแต่ละวัน ก็ติดอันดับต้นๆ ในบรรดาเหล่าทหารบกอยู่ดี
หลินอี้จัดสีหน้าให้เรียบร้อยทันที พูดอย่างเอาจริงเอาจัง: "ก็ต้องเป็นเพราะกองร้อยยานเกราะหนึ่งของเรามีบรรยากาศดี บรรยากาศการฝึกกำลังพลเข้มข้น ทั้งกองร้อยเลือดนักสู้เต็มเปี่ยม ผมตั้งใจมาขอฝึกชุบแข็งที่หน่วยรากหญ้าด้วยตัวเอง ใครจะไม่อยากมาอยู่กองร้อยมีดแหลมหนึ่งของเรากันล่ะ"
เหลย์จิ้งถิงกลอกตาใส่เลย: "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน เธอน่ะคิดมาก ลึกไม่รู้จบ ยื่นเรื่องมาลงหน่วยรากหญ้าด้วยตัวเอง เป้าหมายต้องไม่บริสุทธิ์แน่นอน"