"ทุกคนหยุด! ยืนพักสามวินาที! อย่าฝืน!"
หลินอี้ไม่รีบร้อนวิ่งขึ้นไปนำหน้าจัดการจังหวะใหม่ทันที
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่กองร้อยหนึ่ง เขาเคยนำทีมวิ่งห้ากิโลพร้อมสัมภาระมาก่อน ตอนนั้นก็เพราะไอ้หลิวช่างมันอยากอู้งาน เลยโยนหน้าที่นำทีมมาให้เขาจัดการ
เขารู้ดีมากว่าการนำวิ่งระยะไกลนั้นวัดฝีมือผู้นำอย่างแท้จริง ในสถานการณ์ที่ทั่วทั้งทีมหายใจเริ่มไม่เป็นจังหวะแบบนี้ ถ้าฝืนวิ่งไปก็มีแต่จะยิ่งทำให้หมดแรงเร็วขึ้น การหยุดพักสั้น ๆ เพื่อประคองตัวก่อนเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด
พักเพียงสามวินาที เขาก็รีบแทรกจากท้ายแถวขึ้นไปข้างหน้า ก้าวข้ามเหล่าทหารที่แถวเริ่มกระจัดกระจาย ไปยืนมั่นที่หัวแถว รับช่วงต่อจากจ้าวฮั่นที่หน้าซีดเป็นผู้วิ่งนำคนใหม่
จากนั้น หลินอี้ก็เริ่มแก้ไขทีละขั้น
"ทุกคนฟังจังหวะหายใจฉัน! ก้าวแรกหายใจเข้า สองก้าวหายใจออก หายใจพร้อมกันทั้งปากและจมูก อย่าอ้าปากกว้างแล้วหายใจหอบใหญ่! ตามจังหวะหายใจฉัน!"
"แกว่งแขนให้แน่นไปข้างหน้าและหลัง อย่าแกว่งเอียงซ้ายขวา! ทรงตัวส่วนบนไว้ อย่าตามแรงกระแทกโยกตัวไปมา เกร็งแกนกลางลำตัวไว้ สู้ให้ถึงขีดจำกัด!"
หลังออกคำสั่งเสร็จ เขาสังเกตว่าพวกทหารค่อย ๆ กลับเข้าจังหวะตามวิธีของเขาได้ เขาจึงเริ่มปรับความเร็วกลับอย่างเป็นขั้นเป็นตอน
ส่วนพวกที่จังหวะพังทลายไปแล้ว หายใจก็ไม่เป็นจังหวะ ส่อแววจะล้มอยู่ร่อมร่อ หลินอี้ก็สั่งให้ทหารที่อยู่ข้าง ๆ ช่วยกันประคองหรือไม่ก็แบกอุปกรณ์ของพวกนั้นไปลดน้ำหนักลง
สถานการณ์แบบนี้ห้ามหยุดเด็ดขาด พอหยุดเมื่อไหร่พลังมันก็สลายหมดจริง ๆ แล้วจะไม่มีทางวิ่งต่อได้อีก
ช่วงแบบนี้ ห้ามดึงกลับเข้าจังหวะมาตรฐานทันทีเด็ดขาด ต้องค่อย ๆ ลดความเร็วลงครึ่งจังหวะเพื่อประคองทั้งทีมให้มั่นก่อน จากนั้นทุก ๆ หนึ่งร้อยเมตรค่อยเพิ่มความเร็วขึ้นทีละนิด ปรับจังหวะให้ลื่นไหลต่อเนื่อง กันไม่ให้ทีมพังยับเยินอีกรอบ
หนึ่งสองหนึ่ง! หนึ่งสองหนึ่ง!
คำสั่งที่ก้องกังวานออกมาไม่เร็วไม่ช้า พวกทหารทั้งหมวดค่อย ๆ กลับมาอยู่ในจังหวะเริ่มต้นได้