นายหมู่สามคนถืออาวุธครบชุด ตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เริ่มระลอกที่สองของการวิ่งไล่ระยะห้ากิโลเมตรพร้อมสัมภาระเต็มอัตรา
รอบแรกที่ทั้งกองร้อยวิ่งครบห้ากิโลเมตรได้ดูดพลังไปเกือบหมดแล้ว ตอนนี้เป้สะพายหลังยังหนักอึ้งทับไหล่ เสื้อเกราะกันกระสุนอับจนตัวร้อน เหงื่อไหลตามคางหยดไม่ขาด ทุกก้าวที่เหยียบขาทั้งสองข้างล้าและหนักอึ้ง พละกำลังใกล้จะหมดเกลี้ยง
เสียงของหลินอี้ยังก้องอยู่ในหูของทั้งสามคน:
“ฝีเท้าเพี้ยนแล้ว! คงช่วงก้าวไว้ อย่าพุ่งไปข้างหน้า!”
“หายใจหลุดจังหวะอีกแล้วเหรอ? หายใจเข้าสองก้าวออกสองก้าว ที่ฉันสอนไปเมื่อกี้ลืมหมดแล้วเหรอ?”
“เป็นนายหมู่มากประสบการณ์ของกองร้อยแท้ ๆ พาทหารวิ่งห้ากิโลเมตรยังรักษาจังหวะพื้นฐานไม่ได้ จะเรียกว่าเด็กแสบ ทหารห่วยก็ไม่ผิดสักนิด! หอบยศนายหมู่มาถือ แต่ฝีมือตามไม่ทัน จะเอาอาวุโสนี้ไปทำอะไรได้?”
เขาคอยแก้จุดผิดพลาดของทั้งสามคนได้อย่างแม่นยำทุกจุด ขณะเดียวกันก็ส่งเสียงสั่งจังหวะวิ่งมาตรฐาน คอยควบคุมความถี่การวิ่งของทั้งสามคนตลอด ไม่เปิดโอกาสให้แอบขี้เกียจหรือหย่อนยานแม้แต่น้อย
เฉินซาน ซ่งเหวิน จ้าวฮั่น สามคนกัดฟันก้มหน้ากระเสือกกระสน พยายามเต็มที่เพื่อรักษาความถี่ฝีเท้าและลมหายใจให้คงที่ โดนหลินอี้ตำหนิต่อหน้า ทั้งเหนื่อยทั้งอึดอัด ความโกรธพลุ่งขึ้นในใจ แต่กลับไม่กล้าเถียงสักคำ
เขาคือผู้หมวด เป็นผู้บังคับบัญชา การซ้อมเพิ่มก็เป็นการลงโทษที่พวกเขาทำผิดเอง ถึงจะโกรธจนกัดฟันกรอดก็ต้องกลั้นไว้ ก้มหน้าวิ่งต่อไป
ทั้งสามคนอัดอั้นในใจหันไปมองข้าง ๆ...ยิ่งมองยิ่งโมโห
หลินอี้ไม่ได้วิ่งด้วยซ้ำ เขาขี่รถลาดตระเวนไฟฟ้าของฝ่ายส่งกำลังบำรุงของกองร้อย มือทั้งสองจับแฮนด์ บิดคันเร่งช้า ๆ แล่นไปตามข้างทางด้วยความเร็วคงที่ คอยกำกับดูแลวิ่งไปด้วยตลอด
หลินอี้คนนี้เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!
เดิมทีพวกเขาคิดไว้ว่าผู้หมวดจะวิ่งร่วมกับพวกเขาตลอดการซ้อมเพิ่ม เผลอ ๆ ยังคิดว่าถึงจะเหนื่อยก็ยอม ถ้าได้รู้จุดอ่อนของหลินอี้ก็ถือว่าคุ้ม