หลินอี้แซะไปมา ซึ่งก็แค่หัวหน้าหมู่หนึ่งไม่ได้ยิน ถ้าได้ยินปุ๊บ รับรองต้องพ่นเลือดออกมาสักกะแป๊กแน่นอน
แล้วก็ต้องตะโกนดังๆ ต่อหน้าทั้งกองร้อยว่าถ้าหลินอี้เป็นคนซื่อสัตย์ โลกใบนี้ก็ไม่มีคนซื่อสัตย์แล้วล่ะ!
หลินอี้ถอนหายใจเบาๆ ในใจ สะบัดความคิดทิ้ง แล้วเงยหน้ามองทหารทั้งหมวดที่แต่งตัวพร้อม อุปกรณ์ครบเป๊ะ เดินมุ่งหน้าไปยังแถวทหาร
ด้านหน้าแถว หัวหน้าหมู่ทั้งสามคน เฉินซาน ซ่งเหวิน จ้าวฮั่น สบตากัน มีความลังเลผุดขึ้นในใจพร้อมๆ กัน
ถึงแม้พวกเขาจะยอมจำนนในความสามารถด้านเกราะของหลินอี้ ก็ยอมรับในระดับการสอนของเขาแล้ว แต่สำหรับการวิ่งแบกเป้ห้ากิโลเมตรที่จะถึงนี้ สามคนในใจก็ยังไม่มีพื้นฐาน รู้สึกไม่ไว้ใจหลินอี้เต็มร้อย
ในความเข้าใจฝังหัวของเหล่าทหารเก่าหน่วยรากหญ้า การฝึกสมรรถภาพร่างกายในโรงเรียนนายร้อยกับหน่วยรบภาคสนามแถวหน้า มันคนละมาตรฐานกันโดยสิ้นเชิง
การสอบสมรรถภาพร่างกายของโรงเรียนนายร้อย แค่ทำได้ตามเกณฑ์ก็ผ่านแล้ว ระดับการฝึกก็พอประมาณ ความถี่ก็จำกัด แต่หน่วยรบภาคสนามซ้อมเพิ่มทุกวัน สอบทุกอาทิตย์ วิ่งแบกเป้าห้ากิโลเมตรคือเรื่องปรกติ ความเข้มข้นและความโหดร้าย หาเทียบกับโรงเรียนนายร้อยไม่ได้เลย
นี่คือเหตุผลหลักที่พวกหัวหน้าหมู่หน่วยรากหญ้า ดูถูกนายทหารที่จบจากโรงเรียนนายร้อย
สมรรถภาพร่างกาย การฝึกทหาร ต่างกันเกินไป ไม่ได้มาตรฐานเดียวกันเลยซะหน่อย
อีกอย่างตั้งแต่หลินอี้ลงมาประจำหมวดหนึ่ง เขาทำแต่องค์กรฝึกวิชาชีพ จัดการปัญหาพวกพี่ๆ ตลอดทั้งเรื่อง ไม่เคยโชว์พลังร่างกายแม้แต่นิดเดียว วิ่งออกกำลังกาย ฝึกเสริมร่างกาย ก็วิ่งตามแถวปกติ ไม่เคยวิ่งนำหน้า ไม่เคยวิ่งสปรินท์