รอยยิ้มบนใบหน้าหวังเหว่ยจื้อหุบลงทันที ใจแวบวูบลงไปอยู่ตาตุ่ม
หลงอู่ก็เก็บทุกอารมณ์ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันใด ทั้งสองคนแทบจะหันขวับไปพร้อมกัน
เวลานี้ คนที่จะมาที่หอนอนได้มีไม่มากนัก
ครูฝึกเฉียนคุนก้าวฉับ ๆ เข้ามา หน้าถมึงทึง คิ้วขมวดเป็นปมแน่น สีหน้าทั้งหมดหม่นหมองจนน่าขนลุก
ดูแค่ท่าเดินก็รู้แล้วว่าครูฝึกกำลังเดือดสุด ๆ
ทั้งสองเป็นรุ่นพี่ดูแลรุ่น มีประสบการณ์โชกโชน ใจก็เลยแกรกกราว รับรู้ได้ทันควันว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่
นี่ใครไปแหย่เสือให้ตื่น?
ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย หวังเหว่ยจื้อกับหลงอู่รีบเก็บอาการทั้งหมดทันที ทั้งคู่ยืนตัวตรง ท่าทางสมบูรณ์แบบ ทำความเคารพพร้อมกันเสียงดังฟังชัด: "ครูฝึก!"
เฉียนคุนเดินพรวดมาถึงตรงหน้าทั้งสอง แววตาเย็นเยียบ: "ไปบอกนักศึกษาใหม่ทุกคน ให้ออกมาพร้อมกันเดี๋ยวนี้! เข้าแถวรวมพล!"
...
ใต้ตึกหอนอน
นักศึกษาใหม่สาขายุทธการเหล่าทัพยืนเข้าแถวเรียบร้อยหมดแล้ว
บนใบหน้าพวกเขาเต็มไปด้วยความงุนงงและตกตะลึง
ทุกคนเพิ่งเข้าโรงเรียนเมื่อครึ่งวันก่อน ตั้งใจทำกิจวัตรภายใน ปรับตัวกับกฎระเบียบ ไม่รู้เลยว่าตัวเองไปทำผิดอะไรตรงไหน ยิ่งไม่รู้ว่าทำไมครูฝึกถึงเดือดพล่านขนาดนี้
เฉียนคุนยืนอยู่หน้าแถวจ้ะ หน้าดำเหมือนโมโหจัด แววตาคมกริบเหมือนมีด กราดมองเหล่าเด็กใหม่ตรงหน้าอย่างเย็นชา
ความเงียบปกคลุมอยู่สองสามวิ ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก: "เก่งนักนะ ดีมากเลย!"
"เพิ่งก้าวเท้าเข้าโรงเรียนนายร้อยแท้ ๆ มาถึงวันแรกรายงานตัว ก็กล้าพอที่จะไปฉุดกระชากคลอเคลียกับเพื่อนนักศึกษาหญิงในโรงเรียน! ฝีมือดีนี่หว่า เป็นตัวจริงเสียงจริงนี่นา!"
สิ้นเสียง ทั้งลานกลายเป็นความเงียบกริบ
นักศึกษาใหม่ทุกคนกลั้นหายใจ ถึงได้เข้าใจ ว่ามีคนทำผิดวินัย ประพฤติตัวไม่เหมาะสมต่อหน้าสาธารณชน เลยทำให้ครูฝึกโกรธเป็นไฟ
สายตาทุกคนอดไม่ได้ที่จะสอดส่องไปทั่ว เต็มไปด้วยความอยากรู้ว่าใครกันที่กล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ วันแรกก็ก่อเรื่องระเบิดโรงได้